De vakantiekieker

Elke keer verbaas ik me weer, wanneer een vliegtuig opstijgt. Dat zo’n zwaar gevaarte volgeladen met mensen en bagage, het gevecht met de zwaartekracht probleemloos overwint. Gewoon magisch…

Het liefst zit ik bij het opstijgen dan ook bij het raampje, zodat mijn ogen, mijn oren en mijn gevoel simultaan van dat magische moment kunnen genieten. Eens had ik op de terugreis minder geluk en zat een andere vakantieganger naast het raampje, terwijl ik genoegen moest nemen met de plaats naast hem. Op een gegeven moment vlogen we ’s nachts boven de lichtstad Parijs. Het was helder weer en we vlogen niet meer zo hoog, zodat de betoverende lichtjes goed te zien waren. De man naast mij plakte zijn hoofd tegen het raam, zodat ik niets door ‘zijn’ raampje kon zien. Hij was duidelijk ook gecharmeerd van de lichtstad. Op een gegeven moment pakte hij een mooie spiegelreflexcamera uit zijn fototas. Hij zette zijn flitser aan en maakte één enkele foto van zijn prachtige uitzicht... Ik adviseerde hem nog een foto te maken, maar dan zonder flitser. Met een ietwat minachtend lachje keek hij me aan en antwoordde dat het buiten donker was... Daarna borg hij resoluut zijn camera op.

Ik heb toen verder mijn mond maar gehouden….

Eerder verschenen in Off the Record:

Het slipje van het model