Gemiste Kansen

Veel herinneringen van vroegere tijden zitten in mijn hoofd. Als mens neem ik met mijn vijf zintuigen dingen waar. En sommige momenten zijn in mijn geheugen gegrift. Momenten wil ik soms met mijn camera vastleggen en dan baal ik regelmatig dat er geen camera is meegenomen. Een gemiste kans.

Ik heb mooie herinneringen aan mijn vader. Hij overleed net voordat ik zeventien werd. Ik herinner me nog de expressie op zijn gezicht als hij lachte, ik herinner nog hoe zijn stem klonk, ik herinner nog hoe zijn Lagerfeld aftershave rook, ik herinner nog hoe ‘zijn’ Sjanghai-noten bij het avondeten proefden en ik herinner me ook nog hoe zijn koude lichaam in de rouwkamer aanvoelde. Ik vind het erg jammer dat ik, toen mijn vader nog in leven was, nog niet echt -into- fotografie was. Dan had ik nu beelden die andere herinneringen aan hem konden opfrissen.

Mensen zijn routinematige wezens en nemen dingen vanzelfsprekend aan. Ze zijn er vaak niet van bewust, dat het morgen heel anders uit kan zien. Aan alles zit een einde en als mens moet je daarmee leren leven. Mensen komen en gaan in je leven. Mensen zijn sterfelijk en relaties worden verbroken. Als fotograaf probeer je de tijd te bevriezen en een mooie visuele herinnering aan het moment te bewaren.

Fotografeer momenten; fotografeer de mensen om je heen, die je lief hebt. Neem die camera vaker in je hand voor mooie herinneringen voor later. Maar nog belangrijker: Laat mensen blijken wat ze voor je betekenen, door liefde en waardering te geven. Zorg dat je die kans niet mist, want aan alles zit een einde…

Eerder verschenen in Off the Record:

Het slipje van het model (mei 2004)