De Dure Bruiloftsfotografe

In 1997 ben ik zelf getrouwd. Dat was toen niet echt mijn gelukkigste periode in mijn leven (zoals het eigenlijk hoort te zijn). Op dat moment zag ik het allemaal 'even' niet meer zitten. Maar dat is een ander verhaal. Dit zorgde er wel voor, dat weinig me interesseerde, ook aangaande mijn eigen bruiloft. De bruiloft werd dus voornamelijk geregeld door anderen. Mijn vrouw had een fotografe uitgezocht vanuit een bruidmagazine. De beelden in het blad waren mooi. Haar specialiteit was het inkleuren van zwart-wit foto's. Persoonlijk heeft dit niet mijn voorkeur, maar de fotografe beheerste deze techniek goed. Haar specialiteit promootte ze goed en ze behoorde dan ook tot de duurdere bruiloftfotografen.

Onze eerste ontmoeting was in het, toen nog niet failliete, Oibibio. Een ietwat alternatieve café, die de fotografe als 'haar kantoor' gebruikte om haar klanten te ontmoeten. Ze liet enkele grote foto's zien. Het waren mooi afgewerkte zwart-wit afdrukken, sommige wel en andere niet ingekleurd. Het zag er erg fraai uit. Tijdens het gesprek bestelde zij iets te drinken en vroeg wat wij wilden drinken. Uiteindelijk liet ze mij de rekening betalen. Ik maakte hier geen fuzz over, omdat het in onze Chinese cultuur normaal is, dat de man alles betaalt. Na een tweede gesprek was het afgesproken, dat zij onze fotografe zou worden.

Op onze bruiloft verschenen twee slecht geklede fotografen; zij en iemand anders, die ze mee had genomen omdat ze later wellicht met hem samen zou werken. Door alle drukte drong het niet allemaal door, waarmee zij bezig was. Zo vergat ze enkele malen haal geelfilter af te nemen, wanneer ze van zwartwit- op kleurenfilm overstapte en experimenteerde ze met diverse kleurenfilters om te kijken wat het effect zou zijn. Waarschijnlijk had zij pas een setje filters aangeschaft en was mijn bruiloft voor haar het ideale moment om ze uit te proberen. Bij groepsfoto's nam ze totaal geen leiding en trachtte familieleden zich zelf maar op te stellen. Voordat ze de rolletjes heeft weggebracht heeft ze waarschijnlijk ook geweten, dat het geen supersessie was; ze bracht haar rolletjes weg naar een (goedkope) 1-uursservice.

Wat wij in ons handen kregen geduwd was een snel en slecht afgewerkt album, met slecht belichte en verlichtte foto's. Een hele hoop guldens armer en een heel slecht album rijker. Maar het blijven toch je herinneringen....

Gelukkig heeft mijn beste vriend Martin ook de hele dag gefotografeerd, zodat wij van zijn foto's nog een album konden samenstellen. En die ziet er stukken beter uit.

Voor aanstaande bruidsparen: lees mijn adviezen voordat je een keuze maakt.

Eerder verschenen Off the Record:

Captured by Icicle (juli 2004)

De vakantiekieker (juni 2004)

Het slipje van het model (mei 2004)