Wit Overhemd

Ik heb iets met witte overhemden, vooral als ze gedragen worden door vrouwen. Ik vind het iets puurs hebben. Maar ook iets sexy. Jaren geleden heb ik eens een serie gemaakt met vrouwen allemaal gekleed in een wit overhemd. Dezelfde overhemd, mijn overhemd. Dat was achteraf bekeken niet zo’n heel goed idee, want ‘one size fits nobody really good’. Maar met knijpertjes probeerden we het beste er van te maken.
Gisteren was Marit bij mij in de studio. Ze had heel wat kleding meegenomen. Waaronder een wit overhemd. Getailleerd, perfecte pasvorm, fijne stiksels en krakend wit. Uiteindelijk hebben we de shoot alleen met dit kledingstuk gewerkt. In Lightroom moest ik de helderheid van het stralende hemd een beetje terugschroeven. Dat liet me weer even aan mijn serie van vroeger denken, waar ik in de donkere kamer het witte overhemd moest ‘doordrukken’. Maar de digitale manier is een stuk minder bewerkelijk.
Marit kijkt me aan door de camera. Een krachtige blik, maar tegelijkertijd ook open en kwetsbaar. Ik zie de puurheid van haar blik, gecombineerd met de puurheid van haar witte overhemd. “Houd vast” roep ik naar haar en klik op mijn ontspanknop…

Beeld #15

Ik ben niet altijd een studiofotograaf geweest. Toen fotografie nog een hobby was, had ik nog geen studio en ook geen studioflitsers. Leuke meiden voor de camera vragen, samen naar een locatie en gewoon schieten. Alleen met (analoge) camera’s en lenzen. Geen extra licht, zelfs geen reflectiescherm. Totaal afhankelijk zijn van het aanwezige daglicht en dan maar vurig hopen dat je mooi licht krijgt. Meestal schoot ik dan 3 rolletjes vol. Beperkt tot 3 x 36 beelden. Daar moest het allemaal tussen zitten. En op één of andere manier was altijd beeld nummer 14, 15 of 16 het beste van het hele rolletje.
Buiten is het toch anders. Modellen voelen zich vrijer en hebben ook geen last van het flitslicht. Dit jaar ga ik voor vrijwerk zeker weer eens naar buiten, zonder flitsers. Neem ik ook weer eens mijn analoge Hasselblad in mijn hand. Dan weet ik zeker dat er geen goede beelden uit komen, want op een 120-spoel zitten maar 12 beelden…

#selfie

Mijn frontcamera op mijn telefoon is onbetrouwbaar. Heel soms werkt het, meestal niet. Heb dingen geprobeerd om het weer werkend te krijgen, tot aan een reset (fabrieksinstellingen) toe. Maar achteraf stoort het me niet zo, omdat ik heel weinig selfies maak.
Mocht het uitzonderlijke geval voorkomen dat ik Angelina Jolie zou tegen komen en een selfie samen mocht maken; Vraag ik haar om een selfie van ons te maken en of ze het naar me door wil appen. Heb ik gelijk haar nummer…

Fotografie Nerd VI

“Heb je weer een nieuwe camera gekocht?” vroeg ze op een ietwat geïrriteerde toon. “Nee, deze heb ik allang…” antwoordde ik met het nieuwe speeltje in mijn handen. Ik wist dat deze vraag zou komen en had er al op geanticipeerd. Bonnetje en verpakking gisteren op een plaats verstopt, die zij never nooit niet zou kunnen vinden. Maar ondanks mijn geruststellend antwoord ging de ondervraging verder: “Hoeveel camera’s heb je wel niet? Wat moet je met zoveel camera’s? Je kan er toch maar 1 gebruiken”. Ik wilde een opmerking over haar schoenencollectie maken, maar hield wijselijk mijn mond. Ik wil geen ruzie met haar. Want ik houd van haar. Echt heel veel. Zelfs nog meer dan van mijn camera’s. Want ik heb meerdere camera’s en van mijn vriendin heb ik er maar één…  Al geef ik toe dat ik ook wel meerdere vriendinnen zou willen hebben…
“Oh… ik kan er wel meerdere tegelijk gebruiken hoor” antwoordde ik.

Fotografie Nerd V
Fotografie Nerd IV
Fotografie Nerd III
Fotografie Nerd II
Fotografie Nerd

Malka

Met fotografie ben ik een controle-freak. Probeer altijd met flitsers het licht onder controle te houden. Terwijl heel veel fotografen hun (flits)licht via hun histogram beoordelen, meet ik elke lichtbron apart met mijn lichtmeter. Met flitslicht heb ik het helemaal zelf in de hand. De hoeveelheid, de kwaliteit en de richting. Hoe leuk is het dan om bij de laatste paar opdrachten in deze laatste maand van het jaar, die controle los te laten en het aanwezige daglicht in mijn studio te gebruiken?
Ik kreeg de opdracht om mooie Malka te fotografen. Dit keer geen flits die alles bevriest, maar met daglicht werken. Bewogen, een ‘mislukte’ foto. En toch vind ik dit beeld gaaf. Het geeft precies weer, hoe de shoot verliep. Heel veel lol. Het was een feestje om met haar te werken. Natuurlijk heb ik ook meer serieuze (lees: zakelijke) portretten geschoten. Daar kwam ze uiteindelijk voor. Maar op dit beeld is ze authentiek. I love it!

Yeah… 10 jaar!

Tien jaar geleden schreef ik mijn alle eerste post op deze blog. Sindsdien ben ik steeds meer ruimte op gaan eisen op het oneindige internet. Ik schrijf mijn hersenspinsels op, grappige dingen, minder grappige dingen, laat mijn werk zien en ventileer mijn mening. Altijd persoonlijk. Vaak heb ik me afgevraagd voor wie ik schrijf. En ik kom er achter dat naast mijn familie, vrienden en klanten, ook veel andere fotografen mijn blog lezen. Ik heb periodes gehad, dat ik trouw elke week een blog plaatste. Maar er zijn ook periodes geweest, dat ik geen tijd of geen zin had om te schrijven. Toch leuk om te zien, dat ondanks het onregelmatige schrijven, mijn blogs toch nog steeds gelezen worden.
In die tien jaar is er veel veranderd. Zo ben ik van analoog naar digitaal gegaan en van een amateur met passie naar een fulltime professional. Het is voor mezelf ook leuk om al die veranderingen die ik doorgemaakt heb, terug te lezen. Even een moment om te realiseren hoe het een aantal jaren terug ging.
De komende tijd zal ik blijven bloggen. En ik zal proberen om regelmatiger te posten!

Nurcan

Zo’n 20 jaar geleden stond ze veelvuldig voor mijn camera. Fotografie was voor mij toen nog analoog. In mijn negatiefmappen zie ik talloze beelden van haar op mijn contactafdrukken. Kleinbeeld en middenformaat. Vrijwel altijd op locatie geschoten. En we gebruikten het aanwezige (dag)licht, geen flits. Mooie Nurcan… Ik wilde haar steeds opnieuw voor mijn camera.
Vandaag kwam ze in mijn studio. Heel veel gepraat. Over kinderen, over het gezinsleven en over ouder worden. Ik besloot niet te gaan flitsen, maar met het aanwezige daglicht te werken. Net als vroeger. Door mijn camera zie ik dat ze ouder is geworden. Ze is niet meer de vrouw van 20 jaar geleden. Maar damn… wat is ze mooi! Nog steeds. Ze gelooft mijn woorden niet. Op dit beeld lijkt het net alsof ze haar huid strak trekt. Alsof ze het ouder worden wil tegengaan.
Peter Lindbergh verwoordde het mooi: “It should be the responsibility of photographers today to free women and finally everyone, from the terror of youth and perfection.”
Mooi zijn kan op elke leeftijd en perfectie is overrated. Nurcan is nog steeds een mooi persoon, van buiten en van binnen… En het was gaaf om haar weer voor de camera te hebben.

 

Jacqueline

Bijna wekelijks komt ze bij me langs om een bakkie te doen. Soms trek ik haar (ongepland) mee de studio in. Net als gisteren. Onverwachts voor haar. Dan is ze haarzelf. Geen extra make-up, geen extra aandacht voor haar uiterlijk. Gewoon haarzelf. Puur.
Ze is ongetwijfeld de persoon die ik het meest voor mijn camera heb gehad. En ja… dat werkt heel vertrouwd. Maar het is telkens ook weer een uitdaging om een nieuw, ander beeld van haar te schieten. Experimenteren. Niet elk beeld is portfolio-waardig. En dat hoeft ook niet. Ik vind het gewoon fijn om haar voor de camera te hebben en samen mooie gesprekken te hebben, samen te lachen, samen fun hebben in de studio. Quality-time with a very good friend. I love it!

Enjoy Life, Enjoy Photography