Shambhala

Gisteren teruggekomen van een weekje Salou. Lekker met het gezin even er tussen uit. Quality-time. Klikken met je mobiel in plaats van een camera. Lekker eten en drinken, strand, zonnig weer en de pretpark PortAventura op loopafstand van het hotel (… en dan toch het ‘treintje’ nemen dat tussen hotel en pretpark pendelt). Van diverse attracties genoten. Maar in het park is ook de achtbaan Shambhala, de hoogste en snelste achtbaan van Europa. Ondanks mijn hoogtevrees zou ik het wel zonde vinden om niet in deze achtbaan te stappen. Samen met mijn oudste dochter Jazzlyn nam ik die stap. Ik was heel wat minder gespannen als bij de Python. En het was ook niet nodig om gespannen te zijn. De Shambhala is een hele leuke rit. Je maakt geen echte loopings of kurkentrekkers, maar door de gave ‘camelbacks’ lijkt het of je even zweeft in de lucht. En voor degenen die hoogtevrees hebben: Voordat je het weet ben je al weer beneden (dit in tegenstelling tot de Python, waarbij je in rustige tempo van je hoogte kunt ‘genieten’).
De hoogste en snelste achtbaan ter wereld staat thans in Amerika. Ruim twee keer zo hoog en bijna twee keer zo snel, als de Shambhala. Ik zou er niet speciaal voor naar toe gaan. Maar als we toch in de buurt zijn…

Nathalie


Mijn allerbeste jeugdvriend is Martin. Ook een fotografie-gek. Pentax, Hasselblad, Canon… in de analoge tijd schoten we met alles. En elke camera had zo zijn eigen specifieke voordelen. Vaak slenterden we (zonder camera) op vrijdagavond op Zuidplein (Rotterdam). Daar werkte Nathalie als vijftienjarig meisje bij een bloemenstalletje. Lange blonde haren, fantastisch figuur en een schattig beugeltje in haar mond. Martin had eens het lef om haar vragen of hij haar een keer mocht fotograferen. Hij had echt een gave om mooie beelden te maken en Nathalie was zijn muze. Op basis van die geschoten beelden is Nathalie als professioneel model begonnen. Ze heeft een aantal jaren heel succesvol gewerkt als fotomodel.
Nu zijn we ruim 20 jaar verder. En gisteren kwam Nathalie bij me op bezoek. Lekker een bakkie gedaan en flink bijgepraat. Na ruim twintig jaar en twee kinderen heeft ze nog steeds een fantastisch figuur en dat schattige beugeltje (opnieuw) in haar mond. Ik kon het niet laten om haar de studio in te trekken. En hoewel ik haar zelf nooit eerder voor de camera heb gehad, voelde het toch super vertrouwd. Leuke ochtend gehad met Nathalie. Thnx Naat!

Sigma

Als iemand me vraagt wat voor merk camera hij of zij moet kopen om mooie foto’s te maken antwoord ik altijd, dat het niets uitmaakt. De tegenwoordige camera’s, zelfs de instappers, zijn van hele goede kwaliteit. De meest beperkende factor is de persoon achter de camera. Ik ben geen aanhanger van een bepaald merk, maar heb altijd wel gevonden, dat je de objectieven van hetzelfde merk moet kopen als je camera.
Heel wat jaren terug ben ik in het Canon systeem gestapt. Toch kijk ik de laatste tijd waar Sigma mee bezig is. Sigma maakt objectieven in het hogere segment, die ook nog eens qua prijs heel concurrerend zijn. Hun ‘Art’-objectieven schijnen evengoed of zelfs beter zijn, dan de top-objectieven van Canon. Er zit weliswaar geen rood randje op, maar voor het prijsverschil kan je best een potje rood verf en een klein kwastje kopen…

Hamster

“Je lijkt wel een hamster” zei ze tegen me. Als je ‘door omstandigheden’ enkele maanden niets doet aan sporten en hele dagen binnen zit, krijg je inderdaad hamsterwangetjes en een dikke buik. Ik heb mijn lichaam de afgelopen maanden verwaarloosd. En dat is nu voelbaar, merkbaar en zichtbaar.
Gelukkig stond ik gisteren achter de camera en niet er voor. Gisteren heb ik weer eens met Jacqueline gespeeld in mijn studio. Vind het altijd leuk om met fotografie bezig te zijn en Jacqueline is een mooi ‘onderwerp’ om te fotograferen. Langzaam probeer ik weer uit het dal te klimmen waar ik begin dit jaar in ben gevallen. Langzaam probeer ik weer te lachen tegen het leven, te genieten van mijn fotografie en langzaam te onthamsteren.

Kriebelen

Als er een dierbare in je omgeving overlijdt staat je leven even stil. Zo ook bij mij… Na het overlijden van mijn moeder, wilde ik even rust. Even geen hectiek. Even geen moeten. Even geen deadlines. Even geen wekelijkse blog. Een aantal opdrachten niet aangenomen. Even rust…
Maar gisteren had ik een hele leuke meeting met Sharon (van Concept en Design) en Géraldine (van Couleurs de Géraldine) in Hilversum. Mooie nieuwe sieraden gezien. Brainstormen. Inspiratie opdoen. Dan begint het toch weer te kriebelen en zitten er snel allemaal beelden in mijn hoofd die ik wil realiseren. Binnenkort weer lekker aan de slag! :-)

Nieuwe Website

Teksten op mijn site die sterk verouderd zijn; Een gallery die niet up-to-date is (en niet te bekijken op een iPad of een iPhone); Beelden die wel iets groter mogen… Mijn statische website was wel heel erg statisch. Meer dan 10 jaar was het dezelfde site. Enkel de beelden werden sporadisch vervangen. Hoog tijd om mijn site te veranderen. Maar ik had de kennis, tijd, zin en energie niet voor. Maar op een gegeven moment was ik de oude website echt zat…
Achteraf blijkt het allemaal niet zo heel moeilijk en is het zelfs leuk om aan mijn website te werken. Daarna heeft Olof er met een kritisch oog even naar gekeken en wat dingen aangepast. En nu is het online: een nieuwe website met nieuwe teksten, nieuwe (en oude) beelden en een nieuwe vormgeving… -happy-
www.hoogantan.nl

Loadercyberduck? F*ck!

Mijn oude iMac werd steeds langzamer door mijn steeds groter wordende bestanden en zwaardere applicaties. Eind januari heb ik een nieuwe iMac aangeschaft. Jawel… bij die grote electronica zaak tijdens de actie ‘zonder btw’. En dan mag ik daar over zakelijk nog eens de btw in mijn zak houden. Maar op één of andere manier lijkt het wel of er een vloek rust op nieuwe iMacs. Bij de eerste (in 2009) had ik iets stoms gedaan bij de bevoegdheden, waardoor mijn iMac op slot ging. Gelukkig kon Olof Fredrikze het destijds voor me oplossen. Eergisteren wilde ik Cyberduck (een FTP-programma) op mijn nieuwe iMac zetten. Google plaatste niet de officiële site, maar een mirror-site (Softonic) bovenaan. En die zorgde ervoor dat ik een onbetrouwbaar bestand (met de naam loadercyberduck) binnenhaalde. Het bleek een adware-programma te zijn. Dat wil je niet op je werkmachine. Stom van mezelf. Niet goed gezocht naar de officiële site van Cyberduck. Ook dit keer kreeg ik hulp van Olof. Via TeamViewer zag hij dat het programma bestanden verborg, zodat ze niet makkelijk te verwijderen zijn. Eén oplossing: schone installatie. Gelukkig had ik er nog niet veel op staan. En cloud-diensten zorgen ervoor dat alles sneller en makkelijker teruggezet kan worden. Keerzijde is wel dat ik schrok van hoeveel persoonlijke informatie opgeslagen is ‘in the cloud’. Maar ik heb nu weer een schone mac, heb nu ook via TimeMachine een back-up gemaakt en check voortaan alles tripple voordat ik iets download.

Back to the Basics

Het selecteren van beelden voor een portfolio is één van de moeilijkste taken van een fotograaf. Welke beelden selecteer je? Welke beelden laten een afspiegeling zien van wat je kan, wat je stijl is? Of zelfs nog dieper: Wie je bent? Met die gedachte in mijn achterhoofd verdwijnt meer dan 99% van mijn fotowerk in de prullenbak. Sterker: In mijn ruim 30 jaar fotografie, houd ik nog geen eens gemiddeld één beeld per jaar over. Sommige beelden zijn wel mooi, maar lijken te veel op een andere. Sommige beelden zijn wel goed, maar ik wil niet te veel beelden van dezelfde persoon. Welke beelden passen in mijn verhaal? Na heel lang zoeken, kijken en wisselen, kom je erachter dat je te weinig beelden hebt. Te weinig beelden voor je portfolio. Less is more, maar er moet wel iets in je portfolio te zien zijn.
Kijkende naar mijn selectie, zie ik ook dat ik nog veel mis. Het zijn voornamelijk verticale beelden en het is bijna uitsluitend studiowerk. Hoog tijd om vaker buiten te fotograferen met het aanwezige daglicht. Net zoals vroeger toen ik nog geen studio had. Back to the basics.