Jacqueline

Bijna wekelijks komt ze bij me langs om een bakkie te doen. Soms trek ik haar (ongepland) mee de studio in. Net als gisteren. Onverwachts voor haar. Dan is ze haarzelf. Geen extra make-up, geen extra aandacht voor haar uiterlijk. Gewoon haarzelf. Puur.
Ze is ongetwijfeld de persoon die ik het meest voor mijn camera heb gehad. En ja… dat werkt heel vertrouwd. Maar het is telkens ook weer een uitdaging om een nieuw, ander beeld van haar te schieten. Experimenteren. Niet elk beeld is portfolio-waardig. En dat hoeft ook niet. Ik vind het gewoon fijn om haar voor de camera te hebben en samen mooie gesprekken te hebben, samen te lachen, samen fun hebben in de studio. Quality-time with a very good friend. I love it!

Daglicht

Na de shoot besluit ik nog een enkele beelden zonder flitsers te maken. Het daglicht is ultra zacht door de bewolking. De ramen in mijn studio zorgen voor klein beetje richting van het licht. Marit kijkt me doordringend aan en na slechts enkele clicks, weet ik dat ik het beeld heb wat ik wilde. Het beeld heeft bijna geen nabewerking nodig. Haar lichte haren contrasteren met haar donkere colletje en haar donkere wenkbrauwen geven extra accent op haar mooie blauwe ogen. Het zachte daglicht past hier perfect bij.
Vaak denk ik als fotograaf het licht onder controle te hebben met mijn flitsers. Maar soms is het prima om die controle te laten varen en het, steeds veranderende en onberekenbare, daglicht te omarmen. I love sunlight!

Testen

Altijd leuk om mijn favoriete oefen-/testmodel voor mijn lens te hebben. Veel verschillende lichtopstellingen uitgeprobeerd. Maar ik kom vaak toch weer terug op mijn “lichtopstelling-met-1-licht”, die voor mij zo vertrouwd werkt.
Tijdens de shoot praten we een hoop. En ik merk… dat ik echt geniet. Van de shoot, van de gesprekken, van het samen zijn. Ze geeft me positieve vibes. Of is het de shoot? Of beide?
Dit moet ik veel vaker doen naast mijn betaalde opdrachten. Oefenen / testen met een model. Het maakt me happy en houdt me scherp.

Sweet Goodbyes

Vroeger wist ik het wel: Ik moest en zou gitarist worden. En liedjesschrijver, dat ook. Dagelijks mezelf opsluiten en urenlang in mijn uppie oefenen op de gitaar. Jaren lang in een band gespeeld in verschillende formaties. Hopend dat we eens ontdekt zouden worden en zouden doorbreken. Achteraf bezien was ik gewoon een lousy gitarist… Dus gaf ik het op en jarenlang lagen mijn gitaren in de woonkamer stof te vangen zonder bespeeld te worden.
Door mijn oudste dochter Jazzlyn heb ik sinds kort mijn gitaar weer opgepakt. Zij speelt, dus ik speel ook (weer). Alleen is het nu met een hele andere insteek. Vroeger speelde ik gitaar omdat ik dolgraag professioneel gitarist wilde worden. Of in ieder geval, om heel erg goed te worden. Nu heb ik die droom al lang laten varen. Nu speel ik om een andere reden: omdat ik het leuk vind. Toepasselijk lied dat we aan het oefenen zijn: Sweet Goodbyes van Krezip.
Het is prima om sommige dromen te laten varen. Daardoor ontstaat er ruimte voor meer belangrijke, meer realistische en/of mooiere dingen. Samen met je dochter voor de fun gitaar spelen en qualitytime hebben bijvoorbeeld…

Teamwork

Een beeld van Marja uit 2006. (Visagie: Alice Westerhof, Styling: Anne-Loes Glas). Ik kwam het tijdens het zoeken door mijn archieven weer tegen. Vroeger wilde ik heel graag fashion-fotograaf worden. Niet zozeer vanwege de kleding, maar vanwege de mooie beelden die je kunt schieten met je team: Een visagiste, een styliste, een assistent en natuurlijk de modellen. Een stel creatieven bij elkaar met een gezamenlijk doel. Dromen van veel publicaties in modebladen. Samenwerkingen met de mooiste modellen en proberen de aller, aller, allermooiste beelden te maken…
Maar gaandeweg merk dat mijn honger naar fashion-fotografie stilletjes is verdwenen. Gaandeweg merk ik dat ik het liefst 1 op 1 werk. Eén persoon voor de camera en één persoon achter de camera. Geen team maar intensiteit. Portretfotografie past beter bij me. En de geportretteerden hoeven niet piepjong te zijn. Ik houd ervan als ze wat meer levenservaring en wat meer tekening in hun gezichten hebben. Een zoektocht naar diepere schoonheid.
Terugkijken op oud werk doet me beseffen dat ik veranderd ben. Van een teamspeler naar een solist. En dat voelt heerlijk; Alles in mijn eigen hand. En toch… soms mis ik teamwerk. Voordat ik de fotografie-business inging, had ik mijn eigen snackbar met een heel fijn team om me heen. Heel veel fun en synergie. Wellicht is het goed om af en toe een projectje met een leuk team te doen. Om met synergie te komen tot andere en betere beelden. Binnenkort maar weer eens wat plannen.

Thnx Sharon

Als fotograaf heb je soms iemand nodig, die je uit je comfortzone haalt en totaal iets anders laat fotograferen dan je gewend bent. Als fotograaf heb je soms iemand nodig die je haast blindelings vertrouwt op jouw kunnen. Als fotograaf heb je soms iemand nodig die je oppept, als je tijdelijk in een dalletje zit.
Elke week hebben we ‘even’ telefonisch contact. Genoeg te bespreken. Niet alleen zakelijke, maar ook privé dingetjes. Ik ben haar dankbaar voor de leuke samenwerkingen. Ik ben haar dankbaar voor de leuke opdrachten die ik via haar krijg. Maar ik ben haar vooral dankbaar voor onze vriendschap, die alleen maar sterker wordt door de dingen die we meemaken.
Nee… mijn vrouw en haar man hoeven zich absoluut geen zorgen te maken. Maar Sharon is wel een heel bijzonder persoon in mijn leven.
Thnx for being a part of my life Sharon! X

Z.G.A.N.

Laatst liet ik de sensor van één van mijn camera’s weer eens reinigen. “Zo zie ik ze niet meer” zei de man achter de balie. En ik vroeg me af wat hij bedoelde. Hij keek naar mijn camera en verbaasde zich er over, dat deze er nog zo gaaf uit zag. “Zo goed als nieuw. Het lijkt of die net uit de doos komt”. Nu komt mijn camera vrij weinig buiten mijn studio en ben ik vrij zuinig op mijn spulletjes.
Maar het gaf me toch stof om te overdenken. Mijn bijna 6 jaar oude camera is nog gaaf en heeft nauwelijks gebruikssporen. Op die vieze sensor na dan. Straks denken mensen nog, dat ik mijn camera te weinig gebruik. Ik las een tijdje geleden dat Lenny Kravitz daar een oplossing voor had gevonden. Maar nee… daar heb ik geen $24.500,- voor over. Ik houd het wel op een z.g.a.n. camera met nu een schone sensor.

Geen Stroom

Vandaag viel de stroom weer eens uit. Dit keer niet alleen in onze wijk maar in grote delen van Noord Holland. Weinig last gehad vandaag van het uurtje stroomonderbreking. Ik was bezig in de sportschool en voor het liften van gewichten heb je geen stroom nodig.  En voor een keertje geen muziek op de achtergrond was een aangename verandering. Toch verbaas ik me elke keer weer hoe afhankelijk we zijn van stroom. Zonder stroom kan ik niet achter mijn Mac werken, heb ik geen wifi-verbinding en werkt mijn flitsinstallatie niet. Zonder stroom kan ik geen koffie zetten, geen warm water koken en zelfs geen warme douche nemen.
Als mens concentreren we vaak te veel op wat we -niet- kunnen als stroom ontbreekt. Maar zonder stroom kunnen we nog steeds veel dingen wel: een goed gesprek beginnen met je collega, een mooie boswandeling maken, een ‘vergeten’ vriend opzoeken, quality-time hebben met je partner… of trainen in een sportschool…
Toch fijn dat we weer stroom hebben. Kan ik nu een lekker warme douche nemen.

Enjoy Life, Enjoy Photography