Malka

Met fotografie ben ik een controle-freak. Probeer altijd met flitsers het licht onder controle te houden. Terwijl heel veel fotografen hun (flits)licht via hun histogram beoordelen, meet ik elke lichtbron apart met mijn lichtmeter. Met flitslicht heb ik het helemaal zelf in de hand. De hoeveelheid, de kwaliteit en de richting. Hoe leuk is het dan om bij de laatste paar opdrachten in deze laatste maand van het jaar, die controle los te laten en het aanwezige daglicht in mijn studio te gebruiken?
Ik kreeg de opdracht om mooie Malka te fotografen. Dit keer geen flits die alles bevriest, maar met daglicht werken. Bewogen, een ‘mislukte’ foto. En toch vind ik dit beeld gaaf. Het geeft precies weer, hoe de shoot verliep. Heel veel lol. Het was een feestje om met haar te werken. Natuurlijk heb ik ook meer serieuze (lees: zakelijke) portretten geschoten. Daar kwam ze uiteindelijk voor. Maar op dit beeld is ze authentiek. I love it!

Yeah… 10 jaar!

Tien jaar geleden schreef ik mijn alle eerste post op deze blog. Sindsdien ben ik steeds meer ruimte op gaan eisen op het oneindige internet. Ik schrijf mijn hersenspinsels op, grappige dingen, minder grappige dingen, laat mijn werk zien en ventileer mijn mening. Altijd persoonlijk. Vaak heb ik me afgevraagd voor wie ik schrijf. En ik kom er achter dat naast mijn familie, vrienden en klanten, ook veel andere fotografen mijn blog lezen. Ik heb periodes gehad, dat ik trouw elke week een blog plaatste. Maar er zijn ook periodes geweest, dat ik geen tijd of geen zin had om te schrijven. Toch leuk om te zien, dat ondanks het onregelmatige schrijven, mijn blogs toch nog steeds gelezen worden.
In die tien jaar is er veel veranderd. Zo ben ik van analoog naar digitaal gegaan en van een amateur met passie naar een fulltime professional. Het is voor mezelf ook leuk om al die veranderingen die ik doorgemaakt heb, terug te lezen. Even een moment om te realiseren hoe het een aantal jaren terug ging.
De komende tijd zal ik blijven bloggen. En ik zal proberen om regelmatiger te posten!

Nurcan

Zo’n 20 jaar geleden stond ze veelvuldig voor mijn camera. Fotografie was voor mij toen nog analoog. In mijn negatiefmappen zie ik talloze beelden van haar op mijn contactafdrukken. Kleinbeeld en middenformaat. Vrijwel altijd op locatie geschoten. En we gebruikten het aanwezige (dag)licht, geen flits. Mooie Nurcan… Ik wilde haar steeds opnieuw voor mijn camera.
Vandaag kwam ze in mijn studio. Heel veel gepraat. Over kinderen, over het gezinsleven en over ouder worden. Ik besloot niet te gaan flitsen, maar met het aanwezige daglicht te werken. Net als vroeger. Door mijn camera zie ik dat ze ouder is geworden. Ze is niet meer de vrouw van 20 jaar geleden. Maar damn… wat is ze mooi! Nog steeds. Ze gelooft mijn woorden niet. Op dit beeld lijkt het net alsof ze haar huid strak trekt. Alsof ze het ouder worden wil tegengaan.
Peter Lindbergh verwoordde het mooi: “It should be the responsibility of photographers today to free women and finally everyone, from the terror of youth and perfection.”
Mooi zijn kan op elke leeftijd en perfectie is overrated. Nurcan is nog steeds een mooi persoon, van buiten en van binnen… En het was gaaf om haar weer voor de camera te hebben.

 

Jacqueline

Bijna wekelijks komt ze bij me langs om een bakkie te doen. Soms trek ik haar (ongepland) mee de studio in. Net als gisteren. Onverwachts voor haar. Dan is ze haarzelf. Geen extra make-up, geen extra aandacht voor haar uiterlijk. Gewoon haarzelf. Puur.
Ze is ongetwijfeld de persoon die ik het meest voor mijn camera heb gehad. En ja… dat werkt heel vertrouwd. Maar het is telkens ook weer een uitdaging om een nieuw, ander beeld van haar te schieten. Experimenteren. Niet elk beeld is portfolio-waardig. En dat hoeft ook niet. Ik vind het gewoon fijn om haar voor de camera te hebben en samen mooie gesprekken te hebben, samen te lachen, samen fun hebben in de studio. Quality-time with a very good friend. I love it!

Daglicht

Na de shoot besluit ik nog een enkele beelden zonder flitsers te maken. Het daglicht is ultra zacht door de bewolking. De ramen in mijn studio zorgen voor klein beetje richting van het licht. Marit kijkt me doordringend aan en na slechts enkele clicks, weet ik dat ik het beeld heb wat ik wilde. Het beeld heeft bijna geen nabewerking nodig. Haar lichte haren contrasteren met haar donkere colletje en haar donkere wenkbrauwen geven extra accent op haar mooie blauwe ogen. Het zachte daglicht past hier perfect bij.
Vaak denk ik als fotograaf het licht onder controle te hebben met mijn flitsers. Maar soms is het prima om die controle te laten varen en het, steeds veranderende en onberekenbare, daglicht te omarmen. I love sunlight!

Testen

Altijd leuk om mijn favoriete oefen-/testmodel voor mijn lens te hebben. Veel verschillende lichtopstellingen uitgeprobeerd. Maar ik kom vaak toch weer terug op mijn “lichtopstelling-met-1-licht”, die voor mij zo vertrouwd werkt.
Tijdens de shoot praten we een hoop. En ik merk… dat ik echt geniet. Van de shoot, van de gesprekken, van het samen zijn. Ze geeft me positieve vibes. Of is het de shoot? Of beide?
Dit moet ik veel vaker doen naast mijn betaalde opdrachten. Oefenen / testen met een model. Het maakt me happy en houdt me scherp.

Sweet Goodbyes

Vroeger wist ik het wel: Ik moest en zou gitarist worden. En liedjesschrijver, dat ook. Dagelijks mezelf opsluiten en urenlang in mijn uppie oefenen op de gitaar. Jaren lang in een band gespeeld in verschillende formaties. Hopend dat we eens ontdekt zouden worden en zouden doorbreken. Achteraf bezien was ik gewoon een lousy gitarist… Dus gaf ik het op en jarenlang lagen mijn gitaren in de woonkamer stof te vangen zonder bespeeld te worden.
Door mijn oudste dochter Jazzlyn heb ik sinds kort mijn gitaar weer opgepakt. Zij speelt, dus ik speel ook (weer). Alleen is het nu met een hele andere insteek. Vroeger speelde ik gitaar omdat ik dolgraag professioneel gitarist wilde worden. Of in ieder geval, om heel erg goed te worden. Nu heb ik die droom al lang laten varen. Nu speel ik om een andere reden: omdat ik het leuk vind. Toepasselijk lied dat we aan het oefenen zijn: Sweet Goodbyes van Krezip.
Het is prima om sommige dromen te laten varen. Daardoor ontstaat er ruimte voor meer belangrijke, meer realistische en/of mooiere dingen. Samen met je dochter voor de fun gitaar spelen en qualitytime hebben bijvoorbeeld…

Teamwork

Een beeld van Marja uit 2006. (Visagie: Alice Westerhof, Styling: Anne-Loes Glas). Ik kwam het tijdens het zoeken door mijn archieven weer tegen. Vroeger wilde ik heel graag fashion-fotograaf worden. Niet zozeer vanwege de kleding, maar vanwege de mooie beelden die je kunt schieten met je team: Een visagiste, een styliste, een assistent en natuurlijk de modellen. Een stel creatieven bij elkaar met een gezamenlijk doel. Dromen van veel publicaties in modebladen. Samenwerkingen met de mooiste modellen en proberen de aller, aller, allermooiste beelden te maken…
Maar gaandeweg merk dat mijn honger naar fashion-fotografie stilletjes is verdwenen. Gaandeweg merk ik dat ik het liefst 1 op 1 werk. Eén persoon voor de camera en één persoon achter de camera. Geen team maar intensiteit. Portretfotografie past beter bij me. En de geportretteerden hoeven niet piepjong te zijn. Ik houd ervan als ze wat meer levenservaring en wat meer tekening in hun gezichten hebben. Een zoektocht naar diepere schoonheid.
Terugkijken op oud werk doet me beseffen dat ik veranderd ben. Van een teamspeler naar een solist. En dat voelt heerlijk; Alles in mijn eigen hand. En toch… soms mis ik teamwerk. Voordat ik de fotografie-business inging, had ik mijn eigen snackbar met een heel fijn team om me heen. Heel veel fun en synergie. Wellicht is het goed om af en toe een projectje met een leuk team te doen. Om met synergie te komen tot andere en betere beelden. Binnenkort maar weer eens wat plannen.

Enjoy Life, Enjoy Photography