Puur Portret

De scholen zijn weer begonnen. Vanmorgen mijn jongste naar school gebracht. Een handje geschud met de nieuwe lerares. Mijn oudste kaft haar boeken voor morgen, haar eerste schooldag. En ik… ik zit op Facebook te chatten over een nog in te vullen opdracht. Ik kijk naar de voorbeelden die ze me stuurt. Mooie beelden. Eenvoudige lichtopstelling. Pure, eerlijke portretten. Weinig Photoshop. Ogenschijnlijk simpel, maar het vergt wel een hele goede klik tussen geportretteerde en fotograaf. Proberen om het innerlijk vast te leggen. Hoe ze echt is. Het ligt in mijn straatje van fotograferen en ik ken haar gelukkig… een beetje. Maar het is voor een hele bijzondere klant, waardoor ik het perfect wil uitvoeren. Geen concessies. Mooie uitdaging… een puur portret.

Drive

Een blik naar beneden vanuit het vliegtuig boven Jakarta: (voornamelijk) Nederlandse bedrijven zijn druk bezig met de aanleg van groots nieuw eiland. Binnen afzienbare tijd zullen hier grote malls, mooie appartementen, golfbanen en hotels verrijzen. Op tien minuten afstand van het vliegveld. En dit is pas de eerste van de vijf geplande eilanden. Op televisie en in bestaande malls kun je de mooie impressions zien van het nog te verrijzen eiland. Het is al mogelijk om een mooi appartement te kopen. Maar dat is (nog steeds) alleen voorbehouden aan Indonesiërs (onroerend goed kan alleen aangekocht worden door eigen inwoners), die daar voldoende geld voor hebben. Rijdende door Jakarta merk je dat dit voor heel veel mensen niet is weggelegd. Het minimum-maandloon komt ongeveer overeen met 150,- euro, maar er zijn ook genoeg mensen die niet genoeg gewaardeerd worden en onder het minimum werken. Verschil tussen rijk en arm, verschil tussen werkgevers en werknemers is hier enorm. Enerzijds besef je dan, dat we het in Nederland best goed hebben. Anderzijds merk je dat mensen hier veel ondernemender zijn. Alle mogelijkheden en elke kans aanpakken om geld te verdienen. Want als je hier geen geld verdient, heb je hier geen leven.
Na ruim drie weken lekker in Indonesië te hebben vertoefd, ben ik vorige week samen met mijn gezin veilig teruggekomen op Nederlandse bodem. Even mail en social media checken. Zie ik op social media een oproepje staan van een fotograaf. Hij zoekt een andere fotograaf voor een opdracht. Op de vraag, waarom hij de opdracht niet zelf vervult, lees ik het antwoord dat hij het heel graag had willen doen, maar dat hij sinds kort in de bijstand zit. En alles wat hij verdient wordt afgetrokken van zijn uitkering. Hij schiet er dus niks mee op… In Nederland hebben we het goed, soms te goed. Ook al beseffen we dit ons niet elke dag. Daardoor missen velen die ondernemersdrive, die ik daar wel zie. Ik kan zelf ook wel wat meer van die drive gebruiken. Mijn fotografie hoeft geen miljarden-project te worden, zoals dat aan te leggen eiland. Maar het kan zeker geen kwaad om wat meer drive in mijn fotografie te stoppen. Niet alleen op financieel gebied, maar zeker ook op artistiek gebied wil ik nog heel veel bereiken… Mouwen opstropen en aan de slag!

Nieuwe Generatie

Als je aan mij vraagt wie mijn fotografische helden zijn, noem ik namen als Richard Avedon, Irving Penn, Helmut Newton, Peter Lindbergh, Patrick Demarchelier, Ellen von Unwerth en nog meer namen van dode of oude fotografen uit de analoge periode. Fotografen die beroemd waren in de fashion, maar ook niet hun hand omdraaiden voor een intens portret. Nu voel ik me veel meer een portretfotograaf, dan een fashionfotograaf. Bij fashion heb ik meer het gevoel dat je up-to-date moet blijven van de laatste trends, de laatste stijlen. Bij portretfotografie lijkt die noodzaak wat minder belangrijk. Toch is het goed, je te (blijven) verdiepen in de nieuwe generatie van fotografen. Er wordt ongelofelijk veel, mooi en inspirerend nieuw werk gemaakt door de nieuwe generatie. Vaak zie je, dat de evolutie van technologieën in de fotografie echt doordringt in het fotografisch werk. De nieuwe generatie maakt er gretig gebruik van. Fotografen als Solve Sundsbo, Richard Warren, Raya, Billy Kid, Andrea Klarin komen voorbij. Mooi werk. De nieuwe generatie heeft veel van de ervaringen van de oude generatie geleerd. Maar de oude generatie kan ook zeker veel van de nieuwe generatie opsteken.
In mijn privéleven zie ik dat ook. Ik leer telkens weer dingen van mijn kinderen. Niet alleen nieuwe dingen; Soms laten ze me ook zien hoe ik vroeger zelf was. Leergierig, voor alles open staan, niet ‘bang’ zijn voor nieuwe dingen. Aspecten van mezelf die ik ben vergeten, verleerd of diep heb weggestopt. Gelukkig heb ik twee dochters die me daar van bewust maken. Mijn leermeesters!

Enjoy Photography

Boekhouding bijwerken. Mail afhandelen. Netwerken. Studio opruimen… Als fotograaf spendeer je meer tijd aan randzaken, dan het fotograferen zelf. En voor het geld… nee fotograferen doe je niet voor het geld. Dan had ik 6,5 jaar geleden niet de overstap gemaakt en nog steeds mijn eigen snackbar gedraaid. Fotografie doe je voor de passie voor beeld. Als ik tijdens een shoot geconcentreerd bezig ben, voel ik me gelukkig. Wanneer ik beelden selecteer in Lightroom kijkende naar mijn “oogst”, voel ik me gelukkig. Wanneer ik mezelf in mijn opgeruimde studio omring door mooie afdrukken, voel ik mij gelukkig. De eerste 6 maanden van dit jaar heb ik weinig gefotografeerd. Maar de tweede helft van het jaar, ga ik dit recht trekken. Vaker de camera in mijn hand, kijkend door mijn zoeker, op zoek naar mooie beelden.
Ik ga me (voorlopig) niet meer bemoeien met discussies van klagende fotografen op het www, dat fotografie dood is, geen cent meer in te verdienen is, dat klanten steeds minder willen betalen voor vakwerk, dat er steeds meer amateurs de markt betreden. Dat “opdrachtgevers” gratis beeld en alle auteursrechten willen hebben… Ik wil het (voorlopig) niet meer horen, ik wil het niet meer zien. Die tijd en energie kan ik veel beter besteden.
Ik heb een hele grote liefde voor fotografie, voor het maken van mooi beeld. Uit fotografie put ik heel veel positiviteit. En dat wil ik zo blijven houden. Ik ga (weer) van fotografie genieten.
Enjoy Life, Enjoy Photography!

Enjoy Life

Sinds de dood van mijn moeder lijkt het wel of ik onder een grijze sluier leef. Ik beleef de leuke dingen van het leven niet meer zo intens als voorheen. Altijd in gedachten en nooit meer ergens volledig aanwezig. Er zit een soort grijze sluier voor alles wat ik waarneem. Gelukkig zijn er sommige happy momenten, die als een dun zonnestraaltje door die grijze sluier heen prikken. Vorige week met het gezin lekker gegeten op het strand, gevolgd door een gezellige wandeling. Eten was goed, omgeving was goed. Sfeer was goed. Quality time met mijn allerliefste vrouw en kinderen. En gisteren heb ik heerlijk geluncht in een mooi restaurant in ‘s-Graveland samen met Sharon. De liefste art director van Nederland, maar bovenal een dierbare vriendin.
Bewust worden van mijn omgeving. Bewust worden van het fijne gezelschap en het lekkere eten. Bewust worden van het moment waarin ik leef. Zintuigen prikkelen. Mijn tagline luidt al jaren: Enjoy Life, Enjoy Photography! Het wordt tijd dat ik weer (vaker) naar mezelf luister. Genieten van het leven… Zo zou mijn moeder het ook voor mij gewild hebben.

Avedon App

In mijn boekenkast prijken een aantal boeken van Richard Avedon, mijn meest favoriete fotograaf. Heerlijk om door zijn boeken te bladeren, kijkend naar zijn beelden. Avedon is één van de meest invloedrijke fotografen. Zijn stijl was toonaangevend en is voor vele fotografen een inspiratiebron of zelfs een leidraad. Helaas is deze man in 2004 overleden. Door Leslie Burns werd ik er op gewezen dat er sinds kort een Avedon App voor de iPad bestaat. Er is nog steeds geen Avedon Filter in Photoshop, die mijn beelden zo subliem maakt als het werk van Avedon. En er is ook geen app, die dat kan doen.
Op deze app zijn veel beelden te zien en informatie te lezen over deze super fotograaf. De beelden van Avedon kunnen en zullen je wel inspireren. De app is gratis. Een no-brainer dus…

Leontine


Anderhalve week geleden was ze in mijn studio. Voor een bak koffie, een goed gesprek en een test. Zij is ongetwijfeld het meest ervaren model dat ik ooit voor mijn camera heb gehad. En dat is te merken: Werken met haar is werkelijk een feestje. Ik hoef haar nauwelijks aanwijzingen te geven. Ze danst op het ritme van de sluiter.
Ondertussen vliegen allerlei onderwerpen in onze gesprekken langs. Ik voel het vuur, de passie voor fotografie in haar; Want ze staat niet alleen voor, maar ook vaak achter de camera. En door het schieten met zo’n ervaren model, de verhalen en het enthousiasme, wakkert zij het vuur in mij ook aan… Leontine is GAAF!

Enjoy Life, Enjoy Photography