Avedon App

In mijn boekenkast prijken een aantal boeken van Richard Avedon, mijn meest favoriete fotograaf. Heerlijk om door zijn boeken te bladeren, kijkend naar zijn beelden. Avedon is één van de meest invloedrijke fotografen. Zijn stijl was toonaangevend en is voor vele fotografen een inspiratiebron of zelfs een leidraad. Helaas is deze man in 2004 overleden. Door Leslie Burns werd ik er op gewezen dat er sinds kort een Avedon App voor de iPad bestaat. Er is nog steeds geen Avedon Filter in Photoshop, die mijn beelden zo subliem maakt als het werk van Avedon. En er is ook geen app, die dat kan doen.
Op deze app zijn veel beelden te zien en informatie te lezen over deze super fotograaf. De beelden van Avedon kunnen en zullen je wel inspireren. De app is gratis. Een no-brainer dus…

Leontine


Anderhalve week geleden was ze in mijn studio. Voor een bak koffie, een goed gesprek en een test. Zij is ongetwijfeld het meest ervaren model dat ik ooit voor mijn camera heb gehad. En dat is te merken: Werken met haar is werkelijk een feestje. Ik hoef haar nauwelijks aanwijzingen te geven. Ze danst op het ritme van de sluiter.
Ondertussen vliegen allerlei onderwerpen in onze gesprekken langs. Ik voel het vuur, de passie voor fotografie in haar; Want ze staat niet alleen voor, maar ook vaak achter de camera. En door het schieten met zo’n ervaren model, de verhalen en het enthousiasme, wakkert zij het vuur in mij ook aan… Leontine is GAAF!

De Allereerste Keer

Om me heen zijn er een aantal vrienden die onlangs hun eerste spiegelreflex hebben gekocht. Het is voor mij zo’n 25 jaar geleden, dat ik mijn allereerste eigen spiksplinternieuwe spiegelreflex kocht (Canon EOS 600), maar ik kan me dat gevoel dat zij nu ervaren, nog heel goed herinneren. Iets “duurs”, echt helemaal voor jezelf. Een sterk gevoel van zelfwaardering of zelf-verwennerij. Het unboxen is een feestje. Het ziet er nieuw uit, het ruikt nieuw, het voelt nieuw. Aandachtig luister je naar de eerste klikjes die het maakt. En je wilt zo snel mogelijk de resultaten zien van je nieuwe speeltje. Kijken wat jij samen met je nieuwe vriendje gemaakt hebben. De endorfines stromen door je lichaam en je voelt je hyper-happy. Het is net alsof je voor de allereerste keer verliefd bent. Die allereerste ervaring moet je koesteren.
Je volgende reflex is waarschijnlijk duurder, sneller en beter. Maar Sade zong het al: It’s never as good as the first time.

BBB

Van het weekend keek ik naar het programma Echt Waar?! Daarin werd gesteld dat een man 5 jaar langer (en gezonder) kan leven, alleen door het regelmatig kijken naar mooie borsten van de vrouw. Nu ben ik geen echte B-man (borsten-man). Ik ben meer een BBB-man. Ik kijk graag naar een strak buikje en welgevormde billen en benen van een vrouw. Zou dat ook je leven met 5 jaar kunnen verlengen?
Maar als ik in de spiegel kijk, zie ik mijn eigen buik die niet zo welgevormd is. Dat mag wel een stuk strakker. Vorige week ben ik begonnen met bewuster eten en meer bewegen. In de eerste plaats niet voor de mooiheid, maar omdat mijn hele lichaam steeds meer schreeuwde om actie. Ik denk dat je door een gezonde leefstijl ook je leven kunt verlengen. Maar voor de zekerheid blijf ik toch maar kijken naar de BBB van de vrouw…

Pure Polaroids

“Ik heb Polaroids nodig voor het modellenbureau.” Wanneer je dit aan een fotograaf zegt, denkt hij of zij aan een direct-klaar-foto uit het analoge verleden. Het bedrijf Polaroid is ermee gestopt. Maar er zijn nog steeds andere fabrikanten, die direct-klaar film maken. Polaroids zijn uniek. Voor mijn analoge Hasselblad, heb ik ook een Pola-achterwand. Zo’n achterwand is een heel stuk goedkoper dan een rolfilm-achterwand. Alleen zijn die cassettes met Pola-film zo ontzettend duur. Eén klik op je camera kost je ruim twee euro. Om die reden was mijn PolaPlus achterwand, één van de minst gebruikte fotografische gereedschappen die ik heb. Een shoot met alleen Polaroids is dus kostbaar. Gelukkig gebruiken modellen de term Polaroid ergens anders voor: Een foto waarbij het model niet is opgemaakt en waarbij het model niet is bewerkt door Photoshop. Pure beelden. Pure Polaroids. Lijkt me een leuk onderwerp voor een eigen projectje. Modellen zonder make-up voor de camera. Geen Photoshop… Wie durft?

Model & Me


In de analoge periode maakte ik aan het einde van de shoot vaak een selfie, samen met het model of het team waarmee ik samen had gewerkt. Het woord “selfie” bestond toen nog niet, dus noemde ik het destijds een Model & Me. Meestal was dat op het laatste beeld van het laatste filmrolletje, nummertje 36. Het had niets met zelfingenomenheid te maken. Elke shoot is een speciaal moment en zo’n Model & Me of Team & Me, zag ik als een leuke herinnering aan de shoot. Nog makkelijker (en beter) was het als er een andere fotograaf of fotografe in de buurt was, zodat hij of zij de foto kon nemen. Dan is het geen selfie meer, maar de Model & Me was dan zeker beter gekadreerd. En in de analoge periode was dat wel handig.
In de digitale periode is deze gewoonte bij mij verdwenen. Terwijl er nu dagelijks ontelbare selfies worden genomen, maak ik ze nauwelijks meer. Door digitaal kan je direct de geschoten beelden zien en de laatste minuten van mijn shoots worden nu effectief besteed aan het samen bekijken van de resultaten. Toch wel jammer… Het maken van een Model & Me kost hooguit een minuut en is gewoon fun! Ik ga die gewoonte weer oppakken.

Gesloten Ogen


Het komt regelmatig voor dat ik een model “vang” tijdens het knipperen van de ogen. Vaak zijn de beide ogen niet helemaal dicht en ziet het er, op zijn zachts gezegd, niet charmant uit. Maar heel soms vang ik onopzettelijk net die ene kleine fractie van een seconde.
Ze zeggen dat de ogen de poorten van de ziel zijn. Maar gesloten ogen; Associaties met slapen, zoenen, diep in gedachten zijn… of niezen, waarna je lens onder de snot zit… Gelukkig knippert ze alleen met haar ogen.

Shambhala

Gisteren teruggekomen van een weekje Salou. Lekker met het gezin even er tussen uit. Quality-time. Klikken met je mobiel in plaats van een camera. Lekker eten en drinken, strand, zonnig weer en de pretpark PortAventura op loopafstand van het hotel (… en dan toch het ‘treintje’ nemen dat tussen hotel en pretpark pendelt). Van diverse attracties genoten. Maar in het park is ook de achtbaan Shambhala, de hoogste en snelste achtbaan van Europa. Ondanks mijn hoogtevrees zou ik het wel zonde vinden om niet in deze achtbaan te stappen. Samen met mijn oudste dochter Jazzlyn nam ik die stap. Ik was heel wat minder gespannen als bij de Python. En het was ook niet nodig om gespannen te zijn. De Shambhala is een hele leuke rit. Je maakt geen echte loopings of kurkentrekkers, maar door de gave ‘camelbacks’ lijkt het of je even zweeft in de lucht. En voor degenen die hoogtevrees hebben: Voordat je het weet ben je al weer beneden (dit in tegenstelling tot de Python, waarbij je in rustige tempo van je hoogte kunt ‘genieten’).
De hoogste en snelste achtbaan ter wereld staat thans in Amerika. Ruim twee keer zo hoog en bijna twee keer zo snel, als de Shambhala. Ik zou er niet speciaal voor naar toe gaan. Maar als we toch in de buurt zijn…

Enjoy Life, Enjoy Photography