Teamwork

Een beeld van Marja uit 2006. (Visagie: Alice Westerhof, Styling: Anne-Loes Glas). Ik kwam het tijdens het zoeken door mijn archieven weer tegen. Vroeger wilde ik heel graag fashion-fotograaf worden. Niet zozeer vanwege de kleding, maar vanwege de mooie beelden die je kunt schieten met je team: Een visagiste, een styliste, een assistent en natuurlijk de modellen. Een stel creatieven bij elkaar met een gezamenlijk doel. Dromen van veel publicaties in modebladen. Samenwerkingen met de mooiste modellen en proberen de aller, aller, allermooiste beelden te maken…
Maar gaandeweg merk dat mijn honger naar fashion-fotografie stilletjes is verdwenen. Gaandeweg merk ik dat ik het liefst 1 op 1 werk. Eén persoon voor de camera en één persoon achter de camera. Geen team maar intensiteit. Portretfotografie past beter bij me. En de geportretteerden hoeven niet piepjong te zijn. Ik houd ervan als ze wat meer levenservaring en wat meer tekening in hun gezichten hebben. Een zoektocht naar diepere schoonheid.
Terugkijken op oud werk doet me beseffen dat ik veranderd ben. Van een teamspeler naar een solist. En dat voelt heerlijk; Alles in mijn eigen hand. En toch… soms mis ik teamwerk. Voordat ik de fotografie-business inging, had ik mijn eigen snackbar met een heel fijn team om me heen. Heel veel fun en synergie. Wellicht is het goed om af en toe een projectje met een leuk team te doen. Om met synergie te komen tot andere en betere beelden. Binnenkort maar weer eens wat plannen.

Thnx Sharon

Als fotograaf heb je soms iemand nodig, die je uit je comfortzone haalt en totaal iets anders laat fotograferen dan je gewend bent. Als fotograaf heb je soms iemand nodig die je haast blindelings vertrouwt op jouw kunnen. Als fotograaf heb je soms iemand nodig die je oppept, als je tijdelijk in een dalletje zit.
Elke week hebben we ‘even’ telefonisch contact. Genoeg te bespreken. Niet alleen zakelijke, maar ook privé dingetjes. Ik ben haar dankbaar voor de leuke samenwerkingen. Ik ben haar dankbaar voor de leuke opdrachten die ik via haar krijg. Maar ik ben haar vooral dankbaar voor onze vriendschap, die alleen maar sterker wordt door de dingen die we meemaken.
Nee… mijn vrouw en haar man hoeven zich absoluut geen zorgen te maken. Maar Sharon is wel een heel bijzonder persoon in mijn leven.
Thnx for being a part of my life Sharon! X

Z.G.A.N.

Laatst liet ik de sensor van één van mijn camera’s weer eens reinigen. “Zo zie ik ze niet meer” zei de man achter de balie. En ik vroeg me af wat hij bedoelde. Hij keek naar mijn camera en verbaasde zich er over, dat deze er nog zo gaaf uit zag. “Zo goed als nieuw. Het lijkt of die net uit de doos komt”. Nu komt mijn camera vrij weinig buiten mijn studio en ben ik vrij zuinig op mijn spulletjes.
Maar het gaf me toch stof om te overdenken. Mijn bijna 6 jaar oude camera is nog gaaf en heeft nauwelijks gebruikssporen. Op die vieze sensor na dan. Straks denken mensen nog, dat ik mijn camera te weinig gebruik. Ik las een tijdje geleden dat Lenny Kravitz daar een oplossing voor had gevonden. Maar nee… daar heb ik geen $24.500,- voor over. Ik houd het wel op een z.g.a.n. camera met nu een schone sensor.

Geen Stroom

Vandaag viel de stroom weer eens uit. Dit keer niet alleen in onze wijk maar in grote delen van Noord Holland. Weinig last gehad vandaag van het uurtje stroomonderbreking. Ik was bezig in de sportschool en voor het liften van gewichten heb je geen stroom nodig.  En voor een keertje geen muziek op de achtergrond was een aangename verandering. Toch verbaas ik me elke keer weer hoe afhankelijk we zijn van stroom. Zonder stroom kan ik niet achter mijn Mac werken, heb ik geen wifi-verbinding en werkt mijn flitsinstallatie niet. Zonder stroom kan ik geen koffie zetten, geen warm water koken en zelfs geen warme douche nemen.
Als mens concentreren we vaak te veel op wat we -niet- kunnen als stroom ontbreekt. Maar zonder stroom kunnen we nog steeds veel dingen wel: een goed gesprek beginnen met je collega, een mooie boswandeling maken, een ‘vergeten’ vriend opzoeken, quality-time hebben met je partner… of trainen in een sportschool…
Toch fijn dat we weer stroom hebben. Kan ik nu een lekker warme douche nemen.

Mooie Herinneringen Maken

Nu mijn moeder al een ruime jaar heen is gegaan (en mijn vader op mijn 16e) bekruipt mij het gevoel, dat ik ook niet het eeuwige leven heb.  Vorig jaar heb ik niet echt veel uitgevoerd; Mezelf in de studio opgesloten met mijn fotografische opdrachten, veel thuis gezeten, veel nagedacht over het leven en alle kenmerken van een emotionele dip herkend.
Wel heb ik dingen op een rijtje gezet. Nagedacht wat de belangrijkste dingen in mijn leven zijn. Mijn gezin, mijn familie, mijn dierbare vrienden.
Mijn vrouw zei het al een paar keer tegen me. We hebben de middelen en de tijd om van het leven te genieten. En -nu- is het de tijd om dat te doen. Vandaag in een telefoongesprek met Sharon kwam het ook weer naar voren.  Je leeft voor je kinderen, maar moet ook zelf, samen met je partner, van het leven genieten. Mooie herinneringen maken noemde Sharon het.
Ik ga meer mooie herinneringen maken met Feni, met mijn kids, met mijn familie en met mijn dierbare vrienden. Weer van het leven genieten. Zo zouden mijn ouders het ook gewild hebben.

Echte Liefde

Ik geloof niet meer in perfecte liefde. Liefde is een gebeuren waarin je concessies moet doen. Ik geloof wel in verliefdheid. Dat je voor een periode alleen de mooie dingen ziet en blind bent voor alle negatieve dingen. Maar verliefdheid… Het woord zegt het al; Dat staat ver van de liefde. Liefde is, als je de ander accepteert zoals ze is, met al haar goede en al haar slechte eigenschappen. Daarnaast moet je je eigen tekortkomingen niet onder het tapijt schuiven. En dan… alleen dan heb je een kansje op een goede relatie.
De tijd dat ik verliefd op haar was, kan ik me nog goed herinneren. Zo’n heerlijk gevoel wanneer de endorfine door je lichaam stroomt. Wanneer je haar vasthoudt en beseft dat ze er echt is voor jou. Dat je onafscheidelijk voelt. Adoreren. Begeren. Ze is van mij…
Waarom is dat gevoel verdwenen? Waar is het fout gegaan? Is het de tijd waarin we leven? Dat alles snel en goed moet gaan? Dat je bij ontevredenheid niet meer de tekortkomingen oplost, maar op zoek gaat naar een ander met andere tekortkomingen? En na een lange tijd van bezinning, kom ik er achter dat de tekortkomingen voornamelijk bij mezelf lagen.
Ik ga weer energie in onze relatie steken. Ik ga je weer hartstochtelijk vasthouden. Ik ga weer intens van je houden. In goede en in slechte tijden. Dat is liefde. Misschien niet perfect, maar wel echte liefde.

 

 

Thou Shalt Steal

Good artist copy, great artist steal – Pablo Picasso
Er wordt ontzettend veel gekopieerd in de fotografie. Beelden en ideeën worden gekopieerd. Letterlijk. Eén op één. Maar copycats are always a step behind…. Picasso was een wijs man. Stelen is beter. En als je dan toch aan het stelen bent: Steel er dan niet één of twee, maar meer, meer, meer! Dan de gestolen ideeën mixen en je eigen draai eraan geven. Ik zou de intensiteit van Avedon willen stelen, de sensualiteit van Newton, de frivoliteit van Unwerth, de intimiteit van Lindbergh. Even in de blender… en dan ook nog een stukje van ‘mijn eigen ik’ in het beeld leggen. Steel zoveel invloeden als je kunt en laat je inspireren door anderen. En misschien… heel misschien, als ik goed mijn best doe en veel steel van anderen, word ik ook nog eens zelf bestolen door een andere fotograaf.

 

Koffie Momentje

Voordat ik met een shoot begin, heb ik eerst een koffie momentje. Niet alleen om de shoot een beetje door te nemen, maar vooral om over niet-fotografie-gerelateerde-dingen te praten. Een ontspannen rust momentje, waar je elkaar beter leert kennen.  Soms heb ik een camera in de buurt liggen, vaak ook niet.
De koffie warmt mijn handen op en geeft me energie. Al drinkend neem ik haar gezicht in me op. Het is mijn zen momentje om me mentaal voor te bereiden. Ik heb het jaren zonder koffie gedaan, maar zou het nu niet meer zonder kunnen. I love coffee!

Enjoy Life, Enjoy Photography