Concept & Design

Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik heel erg blij ben, dat Sharon weer mijn leven is binnengewandeld. We volgden dezelfde opleiding Vormgeving en Communicatie aan de Ichthus Hogeschool in Rotterdam. Na de opleiding zo nu en dan contact via brief of mail. Maar uit het oog verloren en dan verwatert het contact snel. Verschillende drukke levens. Ik bakte dagelijks patatjes en zij was druk bezig in het reclamevak. Grappig om te zien hoe dat toch weer naar elkaar is gegroeid.
Sinds enkele jaren werk ik regelmatig samen met haar, wat gepaard gaat met gezellige koffiemomenten en lunches. Herinneringen aan de opleiding komen weer terug: marketing, reclame, PR, brainstormen en moodboards. In een tijd waar we nog geen zorgen hoefden te maken over hypotheek en de toekomst voor je kinderen. In een tijd waar we nog heel veel ambitie hadden, de wereld wilden verbeteren, creativiteit en positiviteit de boventoon voerden… Mooie tijd. Nu zijn we een aantal jaartjes verder. Maar het is nog steeds een fantastisch mooie vrouw en ze straalt nog steeds die positieve vibes uit, net als vroeger. Ik word blij wanneer we samen een bakkie doen, maar ook wanneer we samen werken. Op één of andere manier werk ik bij haar automatisch een tandje harder, creatiever en blijer. Ze haalt het beste uit je.
De afgelopen tijd was ze naast haar opdrachten, druk bezig met haar nieuwe site voor haar bedrijf Concept & Design. En nu is het online! En ik… ik mocht haar fotograferen voor haar site. Best wel trots dat ze mij heeft uitgekozen om dat te doen. En het resultaat is mooi. Maar dat kan ook niet anders met zo’n vrouw voor je lens… conceptendesign.nl

No Shortcuts

Ik wil mooie beelden maken. Wat fotografie betreft ben ik tamelijk perfectionistisch. En dat is soms best lastig als je onder de druk van tijd en kostenbesparing van je klant moet werken. Regelmatig kijk ik naar het werk van topfotografen. Het inspireert me en motiveert me om nog beter mijn best te doen. Maar het lijkt wel of ik niet vooruit kom. Het liefst zou ik gelijk op dat niveau willen fotograferen. Maar… there are no shortcuts. Iedereen moet zijn eigen fotografie-stijl in zijn eigen tempo ontwikkelen. En dat kost je veel tijd, veel energie en andere investeringen. Ook veel teleurstellingen, want niet elke shoot levert topbeelden op. En de lat verleg je ook steeds een stukje omhoog. Die ontevredenheid zorgt ervoor dat je steeds beter gaat presteren. Maar tegelijkertijd houdt het je ook ongelukkig en geeft het je een gevoel dat je stil staat, niet vooruit komt.
Soms is het goed om een moment heel bewust naar je eigen fotografie te kijken. Als ik mijn fotografie nu vergelijk met bijvoorbeeld vijf jaren geleden, zie ik toch wel opmerkelijke verschillen. Ik zie wel degelijk vooruitgang in mijn fotografisch werk, klantenkring, relaties en visie. De ontwikkeling zit er wel in. Alleen gaat deze stap voor stap. There are no shortcuts.

Oude Foto

Wat er vroeger was, is er nu niet meer. Mensen worden ouder, mensen veranderen, situaties veranderen, mensen sterven. Ook ik zelf verander. Dat moet ik me steeds meer realiseren. Soms hunker ik naar vroegere tijden. Maar dan kom ik maar al te vaak tot het besef, dat die tijd er niet meer is. Dat is ook de illusie van fotografie. Dat het voor altijd zo blijft, voor eeuwig. Nogmaals kijk ik naar de foto, die me vertelt dat het eens zo is geweest. Ik heb het bewijs. Kijk maar naar de foto. Maar het is voorbij. Het is maar een foto… een oude foto.

Work in Progress

“I’ve worked out of a series of no’s. No to exquisite light, no to apparent compositions, no to the seduction of poses or narrative. And all these no’s force me to the “yes.” I have a white background. I have the person I’m interested in and the thing that happens between us.” – Richard Avedon
Avedon is één van mijn favoriete fotografen. Zijn serie beelden In the American West is heel erg bekend. Hij plaatste personen voor een witte achtergrond en haalde de geportretteerde daarmee helemaal uit zijn / haar context, zodat de nadruk uitsluitend op de persoon kwam te liggen. Hij gebruikte (indirect) daglicht. Ultra zacht. Geen schaduwen. Aanvankelijk was ik niet zo gek op deze serie. Licht vond ik te saai door het gebrek aan schaduwen. Totdat ik die mooie grote printen in FOAM zag hangen. De intensiteit waarmee hij de personen benaderde, spat van de printen af. Het zijn rauwe beelden. De schoonheid zit zeker niet in het uiterlijk van de personen, maar in de directheid van de beelden.
Gisterenavond kwam Jacqueline weer eens langs voor een test. Ik vind het altijd gaaf om met haar te werken. We werkten met een donkergrijze achtergrond en ze opperde het idee om met een witte achtergrond te werken. Ik moest toen aan Avedon denken. Natuurlijk komt dit portret niet eens in de buurt van de grote meester. En ik heb ook geen schaduwloos licht gebruikt om haar uit te lichten. Het is ook niet het mooiste beeld wat ik ooit van Jacqueline heb geschoten. Nog geen eens het mooiste beeld van gisteravond. Toch vind ik het beeld iets gaafs hebben, al kan ik niet goed onder woorden brengen waarom… Ik weet alleen dat ik vaker personen op deze manier wil fotograferen. Work in progress.

 

Risico en Geluk

“Early in my career I wanted to be professional, that was my complete aspiration in my early life because professionals seemed to know everything – not to mention they got paid for it. Later I discovered after working for a while that professionalism itself was a limitation. After all, what professionalism means in most cases is diminishing risks.” – Milton Glaser

Als fotograaf heb ik een flinke drang om mooie, perfecte beelden te maken. Perfectionisme lijkt een goede inslag, maar het kan heel verlammend werken. Vooral als ik werk in opdracht, is er geen ruimte voor geëxperimenteer. Bang voor de nevenwerking van dat experimenteren: slechte beelden. Milton Glaser heeft het goed verwoord: In een professionele omgeving minimaliseer je risico’s.
Ik denk vaak aan het maken van mooie, perfecte beelden, maar ondertussen komt er niets uit mijn handen. Het verlamt mij. Faalangst. Want wat als er geen beelden uit komen, die niet voldoen aan mijn verwachting? Dat zou een teleurstelling zijn. Al die tijd en moeite van mij en eventuele anderen die aan het beeld meewerkten… allemaal voor niets. Ondertussen zoek ik naar tientallen excuses om niet de beelden te schieten, die ik wil schieten: Tja… ik heb geen supergoed model, tja… een assistent zou wel handig zijn, tja… maar die andere fotograaf fotografeert met mooier apparatuur in een veel grotere studio…
Niet veel professionele fotografen zullen het graag toegeven. Maar bij het maken van al hun mooiste beelden heeft een grote portie geluk een belangrijke rol gespeeld. En ik weet het recept om dat portie geluk te krijgen: heel veel schieten met alle beperkingen die je hebt en nieuwe dingen proberen, risico’s nemen. Wat te doen met die teleurstellende slechte beelden? Ach… op mijn mac zit een prullenbak.

Puur Portret

De scholen zijn weer begonnen. Vanmorgen mijn jongste naar school gebracht. Een handje geschud met de nieuwe lerares. Mijn oudste kaft haar boeken voor morgen, haar eerste schooldag. En ik… ik zit op Facebook te chatten over een nog in te vullen opdracht. Ik kijk naar de voorbeelden die ze me stuurt. Mooie beelden. Eenvoudige lichtopstelling. Pure, eerlijke portretten. Weinig Photoshop. Ogenschijnlijk simpel, maar het vergt wel een hele goede klik tussen geportretteerde en fotograaf. Proberen om het innerlijk vast te leggen. Hoe ze echt is. Het ligt in mijn straatje van fotograferen en ik ken haar gelukkig… een beetje. Maar het is voor een hele bijzondere klant, waardoor ik het perfect wil uitvoeren. Geen concessies. Mooie uitdaging… een puur portret.

Drive

Een blik naar beneden vanuit het vliegtuig boven Jakarta: (voornamelijk) Nederlandse bedrijven zijn druk bezig met de aanleg van groots nieuw eiland. Binnen afzienbare tijd zullen hier grote malls, mooie appartementen, golfbanen en hotels verrijzen. Op tien minuten afstand van het vliegveld. En dit is pas de eerste van de vijf geplande eilanden. Op televisie en in bestaande malls kun je de mooie impressions zien van het nog te verrijzen eiland. Het is al mogelijk om een mooi appartement te kopen. Maar dat is (nog steeds) alleen voorbehouden aan Indonesiërs (onroerend goed kan alleen aangekocht worden door eigen inwoners), die daar voldoende geld voor hebben. Rijdende door Jakarta merk je dat dit voor heel veel mensen niet is weggelegd. Het minimum-maandloon komt ongeveer overeen met 150,- euro, maar er zijn ook genoeg mensen die niet genoeg gewaardeerd worden en onder het minimum werken. Verschil tussen rijk en arm, verschil tussen werkgevers en werknemers is hier enorm. Enerzijds besef je dan, dat we het in Nederland best goed hebben. Anderzijds merk je dat mensen hier veel ondernemender zijn. Alle mogelijkheden en elke kans aanpakken om geld te verdienen. Want als je hier geen geld verdient, heb je hier geen leven.
Na ruim drie weken lekker in Indonesië te hebben vertoefd, ben ik vorige week samen met mijn gezin veilig teruggekomen op Nederlandse bodem. Even mail en social media checken. Zie ik op social media een oproepje staan van een fotograaf. Hij zoekt een andere fotograaf voor een opdracht. Op de vraag, waarom hij de opdracht niet zelf vervult, lees ik het antwoord dat hij het heel graag had willen doen, maar dat hij sinds kort in de bijstand zit. En alles wat hij verdient wordt afgetrokken van zijn uitkering. Hij schiet er dus niks mee op… In Nederland hebben we het goed, soms te goed. Ook al beseffen we dit ons niet elke dag. Daardoor missen velen die ondernemersdrive, die ik daar wel zie. Ik kan zelf ook wel wat meer van die drive gebruiken. Mijn fotografie hoeft geen miljarden-project te worden, zoals dat aan te leggen eiland. Maar het kan zeker geen kwaad om wat meer drive in mijn fotografie te stoppen. Niet alleen op financieel gebied, maar zeker ook op artistiek gebied wil ik nog heel veel bereiken… Mouwen opstropen en aan de slag!

Enjoy Life, Enjoy Photography