C-41

Precies een maand op vakantie geweest. Daarbij verschillende plaatsen aangedaan in Indonesië (Jakarta, Tanjung Lesung, Jayapura en Bali) en daarnaast ook Singapore bezocht. Een in Nederland geboren ‘Aziaat’ voor het eerst in Azië… Heel veel gezien en heel veel ervaren: tegenstellingen als rijkdom en armoede, schoonheid en verval, chaos en orde. Ook een vakantie met ongelofelijk veel vluchten. We hebben in totaal 12 vluchten gemaakt deze maand. Vandaag was voorlopig de laatste vlucht en zijn we vanmiddag veilig in Nederland geland.
Niet eens zoveel foto’s gemaakt op vakantie. Wanneer ik zonder camera loop, ervaar ik de dingen anders (meestal intenser) dan met camera. Terug in Nederland is het rustig op de wegen (zeker in vergelijking tot het chaotische verkeer in Jakarta). Alhoewel ik echt een supertijd heb gehad in Azië en er nog wellicht enkele weken had willen blijven, ben ik nu ook wel weer blij om thuis te zijn. Home Sweet Home…

Sinds kort volg ik High Shape lessen op de sportschool. Dat is intensief springen/dansen op een hoog ritme en dan een uur lang. Bij de coolingdown druipen de zweetdruppels van mijn voorhoofd en is mijn shirt zowel van de voorkant als van de achterkant doorweekt. De instructrice laat mijn lichaam keihard werken. Maar achteraf geeft me dat een bijzonder voldaan en goed gevoel. Ik merk tijdens de lessen dat ik moeite heb met de coördinatie van mijn lichaam. Het zijn tamelijk eenvoudige bewegingen, maar de snelheid en het ritme maken het voor mij moeilijk. Ik denk te veel na en voordat ik het weet spring ik soms met mijn linkerbeen terwijl iedereen met zijn rechterbeen springt en vice versa. Mijn verstand probeert zijn best te doen en dan gaat het fout. Niet teveel denken maar ‘voelen’ is de oplossing. Dansen is voornamelijk een gevoelskwestie.
In mijn privéleven zijn die verschillen tussen verstand en gevoel vaak nog duidelijker. Mijn hartje wilt soms dingen die voor mijn hoofd niet kunnen. Soms hebben die twee echt hevige ruzie. Mijn hoofd draait soms overuren. “Houd je waffel nou eens en zit niet zo te malen!” zegt mijn hartje dan. Maar meestal luistert mijn hoofd dan niet. Mijn hartje doet dan mijn hoofd zo’n pijn dat er tranen gaan vloeien. Soms wint mijn hoofd, soms wint mijn hart.
Waarom kan het niet zoals in de fotografie zijn waar techniek (verstand) en inhoud (gevoel) samen moeten werken om een mooi plaatje te creëren? Harmonie tussen die twee zorgen voor sublieme resultaten. Sommigen zeggen dat je je hart moet volgen, anderen pleiten voor je verstand. Maar vanuit de fotografie weet ik dat je naar evenwicht moet zoeken, ook in je privéleven.

Zo… Kerst is voorbij en de buikjes zijn rond. Het lijkt wel of dat ik van de kerstman zijn buik als kerstcadeau heb gekregen. Maar ik heb wel ontzettend genoten van deze gezellige kerstdagen. Ik ga mijn doelstelling (per 1 januari 2010: 74 kg) niet meer halen. Vanmorgen woog ik 76,5. Maar ik maak me er niet druk om. De laatste dagen van het jaar worden gezellig en Oud en Nieuw zal ongetwijfeld ook overvloedig zijn met lekker eten. En die luttele laatste kilootjes komen dan wel in het nieuwe jaar aan de beurt.
Wens jullie allen alvast een heel fijn uiteinde!

Geen kerststress: Afgelopen donderdag als klassenouder Kerst op school gevierd. Gelukkig had ik daar niet al te veel werk aan, omdat twee andere klassenouders het overgrote deel voor zich namen. Kerstboom is vorige week opgetuigd. Door mijn kinderen wel te verstaan. Cadeautjes zijn door mijn vrouw ingekocht. Moet zelf ook nog naar cadeautjes zoeken voor mijn dierbaren, maar heb nog genoeg tijd. Kerst behoort een serene gebeurtenis te zijn met mooie gedachtes over dierbaren en minderbedeelden. Maar in de tegenwoordige tijd, lijkt het wel een periode waar alles perfect moet zijn en je opgezadeld zit met (familie)verplichtingen met mensen die je soms helemaal niet mag… Kerststress!!!
Ik doe daar niet meer aan mee. Kerst wordt voor mij een feest met familie en dierbaren. En als die, om wat voor reden dan ook niet bij mij kunnen zijn of ik niet bij hen, dan denk ik aan ze en sluit ze in mijn hart.

Wat ik dit jaar aan de man in de rode pak met puntmuts wil vragen?
Geborgenheid? Nee… dat vind ik wel in mijn eigen huis en mijn familie. Echte vriendschap? Nee… ik heb enkele echte vrienden, die ik 100% vertrouw en waar ik echt heel veel om geef. Liefde? Nee… dat krijg ik ook voor meer dan 100%. Meer omzet? Ja… dat kan ik wel gebruiken, maar daar heb ik de kerstman niet voor nodig. Eigenlijk heb ik de kerstman helemaal niet nodig. Met mijn familie, mijn vrienden, mijn klanten en mijn kennissen heb ik al alles wat mijn hartje begeert en ik ben hun allen daar ook zeer dankbaar voor. Thnx for being here!

Toch 1 bijzondere wens aan de Kerstman:
Maan is een 20-jarige kennis/vriendin die ik aan het begin van het jaar gefotografeerd heb. Elke shoot schept een band… zo ook met Maan. Enkele weken terug heeft zij een scooterongeluk gehad en is daarbij in een zware coma geraakt. Sinds het ongeluk denk ik elke dag even aan haar. Mijn kerstwens is dat ze snel zal ontwaken. Ik wens haar familie en vrienden veel sterkte in deze moeilijke tijden…

Voor de rest wens ik een ieder hele fijne feestdagen! Geniet van de dagen zonder al te veel kerststress.

Stukje vlees over? Ik eet het wel op. Zonde om weg te gooien. Chips? De zak moet leeg, want morgen is die minder lekker.
Op 1 Januari van dit jaar woog ik 82 kg. Ietsjes te zwaar voor mijn lengte. Voor dit jaar had ik voorgenomen om aan het eind van het jaar minimaal 8 kg minder te wegen. In het begin vlogen de kilo’s eraf, mede door mijn enthousiasme. In de vroege zomer woog ik 76 kg. Eigenlijk deed ik daar heel weinig voor: Ik at alles wat ik wilde, maar met mate. Genoeg is genoeg.
De laatste maanden ben ik toch weer in mijn oude gewoonte gevallen om me vol te proppen. En nu ben ik weer omhooggeschoten naar de 78… Dus nu nog 4 te gaan met de feestdagen in het vooruitzicht. Ik ga mezelf niets onthouden, maar ik ga wel weer eten met mate. Minder proppen en meer bewegen.
Nog 4 hele kilo’s! Een EOS 5D MkII + een 24-70/2,8 + een 70-200/2,8 wegen minder dan die 4 kilogram. Ik loop liever met deze combinatie, dan met mijn “extra lichaamsgewicht” te zeulen. Dus het gaat me lukken!

Jammer dat ik geen 27,5 mln rijker ben, na de trekking van de staatsloterij van gisteren. Maar gelukkig zijn er genoeg andere dingen waarvan je gelukkig wordt en waarvoor je zeker geen 27,5 mln nodig hebt. Ik liet vandaag mijn gedachten gaan over 10 dingen, die mijn leven gelukkiger maken. In willekeurige volgorde:

* Ben & Jerry’s Chunky Monkey
* Schweppes Cream Soda
* Qualitytime met mijn kids
* Familie en vrienden om me heen
* Een goede shoot met mooie foto’s als resultaat
* Sex
* Een mooi fotografieboek
* Een goed 1 op 1 gesprek
* Een momentje voor mezelf
* Een staatslot voor volgende maand waarmee ik alsnog die 27,5 mln win

Verliefdheid zit weer in de lucht. Om me heen hoor ik allemaal verhalen van mensen die verliefd zijn. Ik heb dat gevoel al lang niet meer gehad. Het is nu voor mij ‘houden van’. Natuurlijk word je bij verliefdheid in de meeste gevallen teleurgesteld en blijkt dat ze helemaal niet zo perfect is zoals in je gedachten. Of ze valt helemaal niet op jou. Of die illusie blijft voor jullie beiden wel bestaan, maar tijdelijk… En als je veel geluk hebt blijft er ‘houden van’ over. Houden van haar… met alle positieve en negatieve kanten is eigenlijk een realistische vorm van verliefdheid.
Maar als ik terugdenk aan vroegere tijden dat ik echt verliefd was, weet ik dat het één van de allermooiste gevoelens is die er bestaan. Dan kan ik best wel jaloers zijn op mensen die nu die verliefdheid wel hebben. Helemaal vol zijn van iemand. Aan niemand anders kunnen denken. Wel heb ik ‘fotografische verliefdheid’. Zo’n gevoel dat je iemand heel graag wil fotograferen. Daarbij probeer je (net als in de echte verliefdheid) alleen de positieve kanten te zien en vast te leggen. En voor mij is dat ook wel een fijn gevoel. Maar het is een hele slechte surrogaat voor echte verliefdheid, waarbij je gevoelens superhoge toppen maakt. Je hormonen zorgen ervoor dat er adrenaline, dopamine, phenylethylamine en norepinephrine in je hersenen worden aangemaakt. Verslavende stoffen met moeilijke namen die er stuk voor stuk zorgen, dat je haar niet meer uit je hoofd krijgt. Woh… wat een heerlijk gevoel.
Geloof dat ik stiekem toch verliefd ben. Ik krijg haar ook niet uit mijn hoofd…

De ‘nieuwe generatie vaders’ spenderen veel meer tijd met hun kinderen; doen meer in het huishouden, verschonen ook wel eens een luier en brengen de kids ook wel eens naar school. Ik denk dat we in deze generatie heel wat succes hebben geboekt ten opzichte van de vorige generatie.
Bij mezelf zie ik het ook. Vroeger kreeg ik zeker voldoende aandacht van mijn vader (toen hij nog in leven was). Maar de aandacht en tijd die ik zelf aan mijn kinderen besteed is “onuitputtelijk” vergeleken met die van mijn eigen vader. Natuurlijk is het nu ook een hele andere tijd. Vroeger was de gedachte, dat de man de enige kostwinner was. Mannen hielden zich bezig met werk, vrouwen met het huishouden. Ik ben echt blij, dat dit nu is veranderd. Ik denk dat wij vaders in onze handjes mogen knijpen als we ons vergelijken met vorige generaties.

Nog liggend in mijn bed kwamen ze vanmorgen bij me staan met de zelfgemaakte cadeautjes in hun handen. Het is leuk dat er 1 dag in het jaar is, waarop de relatie van kinderen met hun vader wordt benadrukt. Maar het hoeft geen speciale dag te zijn om van je kinderen te genieten. Elke dag ben ik vader en iedere dag geniet ik daarvan! Love my kids!