Category Archives: prive

Piano

Sinds een tijdje speel ik op de piano. We hebben een piano in ons huis staan. Een prachtig instrument. We kozen destijds voor de akoestische versie met silent systeem. Toch vind ik het zonder koptelefoon (van de silent systeem) beter en echter klinken. Vroeger speelde ik gitaar, maar ik denk dat ik de piano persoonlijk leuker vind. Mijn lerares wil dat ik zelf muziekstukken uit kies om te spelen. En natuurlijk kies ik dan geen eenvoudige stukken. Muziekstukken, die eigenlijk een niveautje te hoog voor me zijn. Dat zorgt ervoor dat ik extra hard moet ‘werken’ achter de piano. Dagelijks oefenen achter de piano. Soms vergeet ik de tijd en geeft de pijn in mijn rug of in mijn handen aan, dat het wel genoeg is voor vandaag. Sommige stukken zijn echt moeilijk. Maar het geeft een heerlijk gevoel als ik een stukje (van het muziekstuk) beheers. Elke dag oefenen, elke dag een beetje progressie.
Tijdens de lessen probeer ik zo goed mogelijk te spelen wat ik heb ingestudeerd. Maar op een andere piano met een lerares, die op je vingers kijkt, is het toch anders spelen. Krijg regelmatig de opmerking dat ik mijn handen meer moet ontspannen, want die staan strak van de spanning. En wat ik thuis foutloos kan spelen, gaat tijdens de les natuurlijk fout. Dan probeer ik het stukje weer opnieuw, om vervolgens weer de mist in te gaan.
Ik kreeg gisteren een belangrijke les: Accepteer dat je fouten maakt. Het hoeft niet perfect. En speel door. Zie het als een weg die je bewandeld, waarbij je struikelt over een steen. Dan sta je op en loop je verder. Je gaat dan niet een stukje terug lopen om vervolgens weer over dezelfde steen te struikelen. Geniet van de wandeling en zie dat er ook heel veel goed gaat. Het is ook een goede levensles: Accepteer dat er dingetjes fout gaan in je leven en besef dat er ook veel dingen goed gaan. Geniet van je leven. Thnx voor de les Elieske!

Happy Chinese New Year

Vandaag is het Chinees Nieuw Jaar. Het jaar van de varken. Als je nog niet was begonnen met je goede voornemens voor het nieuwe jaar, dan heb je vanaf vandaag een tweede kans.
Tussen kerst en oud & nieuw ben ik wel enkele kilootjes aangekomen. Dus die gaan er af. Ik ga dit jaar proberen om gezonder te leven (voeding, beweging, ontspanning). Eén voornemen is wel genoeg voor mij.
Het moeilijke van voornemens is, om ze vol te houden. Ik weet van te voren, dat ik dit jaar zeker een aantal keren ongezond ga eten en waarschijnlijk ook (veel) te veel. Gewoon omdat het lekker is. Ik ben een mens, geen robot. En ik moet ook genieten van het leven. Maar daarna zal ik gewoon weer de draad oppakken en proberen gezonder te leven.
Succes met jullie voornemens en (nogmaals) de beste wensen!


Nieuw jaar, Nieuw Begin

Allereerst wens ik mijn lezers nog een heel goed nieuw jaar toe. De laatste vijf jaren heb ik niet regelmatig (understatement) een blog geschreven en ik weet dat dit desastreus is voor het aantal trouwe lezers / volgers van mijn blog. Ik ga nu ook niet beloven dat ik trouw, wekelijks een blog zal schrijven. Maar als ik iets leuks of interessants te melden heb, zal ik het hier plaatsen. En ik hoop dat het regelmatiger zal zijn dan de afgelopen jaren. C-41 (naam van mijn blog) staat voor ontwikkeling (analoge ontwikkelingsproces van kleurenfilm). Maar die ontwikkeling van mijn blog heeft jaren stilgestaan.
Vaak krijg ik ook het gevoel dat blogs tegenwoordig niet meer zoveel toe doen, zoals voorgaande jaren. Instagram post zijn veel makkelijker / sneller te plaatsen en tegenwoordig is bewegend beeld (YouTube) veel interessanter dan een lap tekst. Op Instagram ben ik aanwezig (@hoogantan), op YouTube (nog) niet.
Maar ook al is het misschien oubollig… ik heb het schrijven gemist. En ik vind het (weer) leuk om te schrijven; Dus pak ik het weer op. Een nieuw jaar, een nieuw begin!

50 Jaar

Gisteren ben ik 50 jaar geworden! Dat heb ik gevierd met mijn gezin, mijn familie en goede vrienden in een restaurant in Den Haag. Als je 50 bent, kan je er gerust van uit gaan, dat je in de tweede helft van je leven zit. Het leven op aarde is beperkt en ik heb nog zoveel doelen die ik nog wil verwezenlijken. Ik wil mijn gegeven tijd goed besteden aan belangrijke dingen: Mijn fotografie, mijn gezin, mijn familie en mijn dierbare vrienden.
Op Facebook schreef een wijze vriendin eens: “Het mooiste wat je iemand kunt geven is je tijd, want dat stukje tijd krijg je nooit meer terug.”
En daar stond ik dan in het restaurant, met mijn gezin, mijn familie en mijn goede vrienden, die allemaal hun kostbare tijd samen met mij wilden delen om mijn 50e verjaardag te vieren. 
Ik voel me een rijk mens, ik ben een rijk mens! Thnx dat jullie in mijn leven zijn.

IJsselmonde

blog

Afgelopen vrijdag kwam Aad bij me op bezoek. Aad is een hele goede jeugdvriend. De dag dat hij bij ons in de straat kwam wonen, waren zijn ouders aan het werk in het huis en zat hij op de ‘kolenkit’, de grote stenen kist waar de kolen bewaard werden voor de kachel (kolenkit is niet de juiste benaming, maar iedereen in ons buurtje noemde het zo). We raakten aan de praat en al snel werden we beste maatjes. Gouden tijden beleefd in IJsselmonde (Rotterdam- Zuid) met deze gast. Bij vechtpartijtjes stond hij naast mij en ik naast hem. Samen vissen met zijn vader en samen naar Feyenoord met mijn vader. Mooie gesprekken met zijn moeder en lekker eten bij mijn moeder. Dagelijks urenlang buiten spelen. Vrienden door dik en dun.
Maar zoals met veel vriendschappen: door werk, relaties en levensloop verwateren vriendschappen en raak je contacten kwijt. Afgelopen vrijdag hebben we urenlang bijgepraat en als twee oude grijze mannen, mooie herinneringen opgehaald. Ook nam hij deze foto mee. Waarschijnlijk is deze foto genomen door zijn lieve moeder. Ik vind het een hele bijzondere foto, met de kolenkit op de achtergrond. Het brengt veel herinneringen aan vroeger naar boven. Een hele mooie jeugd in IJsselmonde…

Wachtwoord

Aangifte doen voor mijn omzetbelasting. Wat was mijn wachtwoord ook al weer? Oh ja… **********. Shit, hij pakt niet! Was het met enkele hoofdletters? **********. Pakt alweer niet! Had ik die andere cijfercombinatie gebruikt? **********. Drie keer geprobeerd. Kan nu niet meer inloggen door die beveiliging. Een uurtje wachten.
Geen hoofdletters en met die ene cijfercombinatie **********. Nee, dat is hem ook niet! Met hoofdletters dan?  ********** Nee ook niet! Pfff…. laatste poging **********. Dat is hem niet!
Nieuw wachtwoord aanvragen? Er wordt een persoonlijke vraag gesteld waar ik het antwoord ook niet op weet….
Even bellen naar de Belastingdienst. Een hele vriendelijke dame aan de lijn, die inderdaad kan zien dat ik aardig wat pogingen gedaan heb. Of ik wist dat ik afgelopen januari mijn wachtwoord heb veranderd…. (Dat verklaart een hoop waarom het inloggen niet lukte.) Als ik dat wachtwoord ook niet weet kan ze een nieuwe voor me opsturen per post, met een nieuwe gebruikersnaam. Duurt 10 werkdagen, maar dan ben ik nog op tijd voor mijn aangifte. Maar ik kan ook over een uurtje weer proberen met een ander wachtwoord. Kom ik er dan nog niet achter, kan ik alsnog bellen. Zij zijn tot 20.00 uur bereikbaar.
Tussendoor mijn dochter op halen en opeens schiet het door mijn hoofd. ********** Yes!!! I am in.

Out Of My Comfortzone

Vandaag had ik Leontine weer aan de lijn. Altijd leuk om met haar te beppen over fotografie. Maar we hebben het ook over andere belangrijke dingen in het leven gehad.
Terwijl zij veel stappen neemt om nieuwe dingen te ontdekken die buiten haar comfortzone liggen, blijf ik liever binnen mijn eigen comfortzone. Dat voelt lekker vertrouwd. En ik kan je 100 redenen noemen waarom ik niet buiten die grenzen treed (Het voelt vertrouwd en goed; Ik ben al te oud om nieuwe dingen te ontdekken; Sommige dingen zijn niet voor mij weggelegd… ). Maar ook al ben ik heel tevreden over het leven dat ik nu leid; Ik snak naar meer uitdagingen. Ik voel dat ik veel meer aan kan, dan dat ik nu doe. En dat geldt zowel voor mijn fotografie als privé.
Leontine heeft me overtuigd. Dit jaar ga ik ook ‘out of my comfortzone’. Ik ga iets heel anders doen dit jaar. Meestal vraag ik mensen of ze koffie bij me komen drinken. Maar nu ga ik vragen of ze thee bij me komen drinken…  😉

Yeah… 10 jaar!

Tien jaar geleden schreef ik mijn alle eerste post op deze blog. Sindsdien ben ik steeds meer ruimte op gaan eisen op het oneindige internet. Ik schrijf mijn hersenspinsels op, grappige dingen, minder grappige dingen, laat mijn werk zien en ventileer mijn mening. Altijd persoonlijk. Vaak heb ik me afgevraagd voor wie ik schrijf. En ik kom er achter dat naast mijn familie, vrienden en klanten, ook veel andere fotografen mijn blog lezen. Ik heb periodes gehad, dat ik trouw elke week een blog plaatste. Maar er zijn ook periodes geweest, dat ik geen tijd of geen zin had om te schrijven. Toch leuk om te zien, dat ondanks het onregelmatige schrijven, mijn blogs toch nog steeds gelezen worden.
In die tien jaar is er veel veranderd. Zo ben ik van analoog naar digitaal gegaan en van een amateur met passie naar een fulltime professional. Het is voor mezelf ook leuk om al die veranderingen die ik doorgemaakt heb, terug te lezen. Even een moment om te realiseren hoe het een aantal jaren terug ging.
De komende tijd zal ik blijven bloggen. En ik zal proberen om regelmatiger te posten!