Enjoy Life

Sinds de dood van mijn moeder lijkt het wel of ik onder een grijze sluier leef. Ik beleef de leuke dingen van het leven niet meer zo intens als voorheen. Altijd in gedachten en nooit meer ergens volledig aanwezig. Er zit een soort grijze sluier voor alles wat ik waarneem. Gelukkig zijn er sommige happy momenten, die als een dun zonnestraaltje door die grijze sluier heen prikken. Vorige week met het gezin lekker gegeten op het strand, gevolgd door een gezellige wandeling. Eten was goed, omgeving was goed. Sfeer was goed. Quality time met mijn allerliefste vrouw en kinderen. En gisteren heb ik heerlijk geluncht in een mooi restaurant in ‘s-Graveland samen met Sharon. De liefste art director van Nederland, maar bovenal een dierbare vriendin.
Bewust worden van mijn omgeving. Bewust worden van het fijne gezelschap en het lekkere eten. Bewust worden van het moment waarin ik leef. Zintuigen prikkelen. Mijn tagline luidt al jaren: Enjoy Life, Enjoy Photography! Het wordt tijd dat ik weer (vaker) naar mezelf luister. Genieten van het leven… Zo zou mijn moeder het ook voor mij gewild hebben.

BBB

Van het weekend keek ik naar het programma Echt Waar?! Daarin werd gesteld dat een man 5 jaar langer (en gezonder) kan leven, alleen door het regelmatig kijken naar mooie borsten van de vrouw. Nu ben ik geen echte B-man (borsten-man). Ik ben meer een BBB-man. Ik kijk graag naar een strak buikje en welgevormde billen en benen van een vrouw. Zou dat ook je leven met 5 jaar kunnen verlengen?
Maar als ik in de spiegel kijk, zie ik mijn eigen buik die niet zo welgevormd is. Dat mag wel een stuk strakker. Vorige week ben ik begonnen met bewuster eten en meer bewegen. In de eerste plaats niet voor de mooiheid, maar omdat mijn hele lichaam steeds meer schreeuwde om actie. Ik denk dat je door een gezonde leefstijl ook je leven kunt verlengen. Maar voor de zekerheid blijf ik toch maar kijken naar de BBB van de vrouw…

Shambhala

Gisteren teruggekomen van een weekje Salou. Lekker met het gezin even er tussen uit. Quality-time. Klikken met je mobiel in plaats van een camera. Lekker eten en drinken, strand, zonnig weer en de pretpark PortAventura op loopafstand van het hotel (… en dan toch het ‘treintje’ nemen dat tussen hotel en pretpark pendelt). Van diverse attracties genoten. Maar in het park is ook de achtbaan Shambhala, de hoogste en snelste achtbaan van Europa. Ondanks mijn hoogtevrees zou ik het wel zonde vinden om niet in deze achtbaan te stappen. Samen met mijn oudste dochter Jazzlyn nam ik die stap. Ik was heel wat minder gespannen als bij de Python. En het was ook niet nodig om gespannen te zijn. De Shambhala is een hele leuke rit. Je maakt geen echte loopings of kurkentrekkers, maar door de gave ‘camelbacks’ lijkt het of je even zweeft in de lucht. En voor degenen die hoogtevrees hebben: Voordat je het weet ben je al weer beneden (dit in tegenstelling tot de Python, waarbij je in rustige tempo van je hoogte kunt ‘genieten’).
De hoogste en snelste achtbaan ter wereld staat thans in Amerika. Ruim twee keer zo hoog en bijna twee keer zo snel, als de Shambhala. Ik zou er niet speciaal voor naar toe gaan. Maar als we toch in de buurt zijn…

Rust Zacht Ma

Het jaar is erg slecht begonnen voor mij en mijn familie. Op 1 januari 2014 heeft mijn moeder haar aardse bestaan ingeruild voor een plekje in de hemel. Terwijl iedereen me een gelukkig nieuwjaar wenst, rouw ik om mijn moeder en springen de tranen me in de ogen. Een week later droeg ik samen met al mijn broers en zus haar kist naar haar laatste rustplaats. Het was een super mooi afscheid. Wellicht precies zoals mijn moeder het gewild zou hebben. Ik heb een goed bevriende fotograaf gevraagd om foto’s te maken bij de uitvaart. Als herinnering voor later. Bij het bekijken van de foto’s gingen de tranen weer stromen. Het liefst zou ik de foto’s aan mijn moeder willen laten zien. Om ze samen te bekijken. Om te vragen of zij de uitvaart ook mooi vindt. Maar het kan niet meer. Ze is er niet meer. Ik mis haar.

Fijne Feestdagen!

De ‘Boom met Ballen’ staat al een tijdje in onze woonkamer. De feestdagen staan voor de deur. Kerstmis en Oud & Nieuw. Het zijn voor mij momenten die je deelt met je dierbaren. Je gezin, je familie en je vrienden. Ook sta ik even stil bij mijn dierbaren, die nu slechts uit herinneringen bestaan. Met de feestdagen is het nooit zeker wat er komen gaat. Soms een klein traantje, vaak een lach… Het enige wat zeker is, is een volle buik.
Ik wens jullie hele fijne feestdagen en veel liefde, gezondheid en geluk voor het nieuwe jaar. Geniet ervan!

Perfecte Kerstboom

Wij hebben elk jaar een echte kerstboom in huis. Het eerste jaar dat we in dit huis woonden kochten we een hele mooie, grote, maar ook vrij prijzige boom. De jaren erop kwamen we er achter dat het ook een stuk goedkoper kon. Bij de Gamma bijvoorbeeld. Gisterenavond kreeg ik de opdracht van mijn vrouw om vandaag naar een kerstboom te kijken bij de Ikea. Voor 20 euro krijg je daar een kerstboom en een cadeaukaart van 19 euro. Een -hele- goedkope boom dus. Daar aangekomen zie ik allemaal kleine boompjes van 150 cm tot 175 cm. Ook zie ik een paar mensen met een flinke boom (190 cm) in handen. Maar dat zijn de uitzonderingen. Ik wil ook zo’n uitzondering en neem stapels bomen door. Nadat ik ongeveer 20 bomen in mijn handen heb gehad, zie ik het bos door de bomen niet meer. De één heeft twee pieken, de ander heeft geen piek. Iedereen zoekt naar de “perfecte” boom: Recht, groot en vol, met 1 piek. Je kan natuurlijk een perfecte nepperd van plastic kopen. Maar de natuur maakt de bomen niet allemaal, zoals wij ze willen. Alle bomen hebben imperfecties, net als mensen. Na een ruime half uur zoeken ben ik het zat en besluit de eerste de beste boom te pakken. De boom is ongeveer net zo groot als ik. En als ik hem beter bekijk zie ik nog meer overeenkomsten: Een dikke buik en een beetje kaal van boven. Dat is de perfecte kerstboom, die bij me past…

Kiekjes voor Later

Eergisteren ben ik door iemand toegevoegd aan een groep op Facebook. De groep telt meer dan 400 personen, die allemaal hun jeugd in IJsselmonde (Rotterdam) hebben. Heel leuk om oude foto’s te zien en verhalen te lezen. Met een lach op mijn gezicht kijk ik naar mijn beeldscherm. Veel herkenbaarheid en leuke herinneringen.
Toch merk ik van mezelf, dat ik ook een hele hoop kwijt ben. Veel kan ik me niet meer herinneren uit mijn jeugd. Als ik heel diep ga graven in mijn geheugen komen wel vage beelden naar boven. Maar helemaal helder is het niet. Jammer dat ik toen nog niet echt met fotografie bezig was. Dan konden de beelden mijn geheugen opfrissen.
Het herinnert me eraan dat ik vaker kiekjes moet maken van alledaagse dingen. Geen superscherpe, mooi uitgelichte foto’s met een mooie compositie op 21 megapixels. Maar gewoon kiekjes… voor later.

Mamma

Mamma. Ze heeft meer verleden dan toekomst. Ze leeft ook regelmatig in het verleden en in een tijd die wij niet kennen. Er zal een moment zijn, dat haar toekomst ophoudt. Sommige dingen zijn onvermijdelijk. Sommige dingen heb je niet in de hand. Soms zou je de tijd stevig willen vasthouden, zodat het niet vervliegt. Maar hoe harder je er in knijpt, des te meer je beseft dat het door je handen glipt als los zand. Ze zeggen dat fotografie de tijd bevriest. Maar hoe vaak ik ook op de ontspanknop druk; De tijd blijft niet stilstaan…