Ik zag een tijdje geleden een reclamefilmpje van Dove waarin wordt opgeroepen niet te manipuleren met de perceptie van echte schoonheid. Natuurlijk is het ‘slechts’ een marketingconcept van een commercieel bedrijf. Maar de gedachte erachter is mooi.
In mijn visie gaat die ‘verkeerde’ perceptie veel verder dan alleen een bewerkt uiterlijk van modellen. In (lifestyle) beelden zien we meestal mooie jonge mensen, mooie vrienden, liefde, rijkdom en luxe. We proberen met z’n allen zo’n leven te leiden, als uit die beelden. Het is vaak niet reëel en niet haalbaar. In onze struggle naar dat onhaalbare voelen we ons vaak het tegenovergestelde: niet gelukkig, niet slank, niet mooi, niet rijk en niet succesvol (genoeg).
Het is goed om naar beter te streven, maar het is ook goed om te beseffen waar je staat. Ieder mens is uniek en ieder mens is mooi op zijn / haar eigen manier. Mensen kijken vaker naar ‘boven’ dan naar ‘beneden’. Maar soms is het ook goed om af en toe recht vooruit te kijken; Naar jezelf in de spiegel… Of nog beter: in mijn camera!

In de natuur hebben we slechts 1 lichtbron, de zon. In de studio werk ik meestal met 2 of 3 flitskoppen. Maar soms is het ook wel eens fijn om met slechts 1 flitskop te werken. Kijken hoe het licht valt, flitskop ietsjes verplaatsen, kijken hoe het licht valt, flitskop ietsjes verplaatsen… Hoger, lager, dichterbij, verder, zachter licht, harder licht…
Elk gezicht is weer anders. Andere vormen zorgen voor andere schaduwen. Elke huid is ook weer anders. Meer huidvet of hydratatie zorgt voor een meer glimmende huid met meer highlights. De structuur van de huid. Je kunt het benadrukken of juist verdoezelen. En dan ook nog het juiste moment pakken, waar de blik en uitdrukking goed is én wanneer ze net geknipperd heeft met haar ogen. Dan glimmen haar ogen het mooist in dat ene licht.
Je zou bijna denken dat portretfotografie een studie is met heel veel variabelen. En van oneindig veel mogelijke combinaties, wil je de juiste mix eruit pakken. Werken met 1 licht is al moeilijk genoeg…

Met fotografie ben ik een echte controle-freak. Ik wil altijd alles onder controle hebben. In de studio is dat tot in grote mate haalbaar. Licht onder controle en camera onder controle in standje M (Manual). Ook buiten de studio wil ik vaak alles onder controle hebben en schiet ook dan meestal in M of in ieder geval in Av (diafragma voorkeuze).
In Parijs heb ik het eens een keer anders gedaan: Mijn camera op P (automatische stand) gezet. Ook de ISO-waarde (lichtgevoeligheid) zette ik op automatisch. En ik vond het heerlijk schieten. Wanneer ik vanuit de donkere metrotunnels naar boven kwam, hoefde ik dit keer niet op te letten of mijn ISO-waarde wel goed stond. En wanneer ik het niet eens was met de voorgestelde diafragma/sluitertijd-combinatie van de camera, draaide ik snel aan mijn tandwieltje om een betere combinatie te kiezen. Niet nadenken; Gewoon kijken en klikken. Minder oog voor de camera en meer oog voor wat er om je heen gebeurt.
Standje P is voor sommige (professionele) fotografen als vloeken in de kerk. Maar ik moet toegeven, dat mijn camera buiten de studio veel sneller en beter ISO-waarden en diafragma/sluitertijd-combinaties kan bepalen dan ik… and I love it!

De volgende versie van Photoshop heet geen Photoshop CS7, maar Photoshop Creative Cloud. Adobe heeft al eerder zijn ‘abonnements-licentie’ geïntroduceerd. Maar Photoshop CC is de eerste versie die niet met een ‘perpetual license’ aangeschaft kan worden. Deze kan alleen via een ‘abonnementen-licentie’ gehuurd worden.
In principe is dit een logische stap van Adobe. Het levert zowel voordelen op voor Adobe (meer constante inkomsten) als voor de gebruiker (overzichtelijke uitgaven en altijd kunnen werken met de meest recente software). Jammer is wel dat Adobe creatieven stimuleert om het hele pakket te nemen, terwijl de meeste fotografen aan Lightroom en Photoshop voldoende hebben. Het is wel mogelijk om te abonneren op aparte programma’s, maar relatief zal dat een stuk duurder zijn. Deze vorm zal voor menig fotograaf een duurdere oplossing zijn dan de ‘perpetual license’, waarbij je het pakket één keer aanschaft en oneindig lang mag gebruiken. Helaas raakt je programmatuur met ‘perpetual license’ eens verouderd en zul je toch eens een keer mee moeten doen met Creative Cloud.
Zoals bij elke verandering zijn er voor- en tegenstanders. Maar uiteindelijk is de prijs van het pakket allesbeslissend. Ik ben dan ook zeer benieuwd hoe deze zich in de toekomst gaat ontwikkelen. Vooralsnog betalen we in Nederland meer dan in de USA. Maar dat zijn we inmiddels gewend van Adobe.
Persoonlijk werk ik nog met een Lightroom 4 en Photoshop CS5. En met software gebruik ik dezelfde benadering als bij hardware: zolang ik niet tegen beperkingen aanloop, zal ik deze blijven gebruiken en zie ik ook geen noodzaak om te updaten.

Gisteren ben ik teruggekomen uit Parijs. Ik was er twee keer eerder geweest. De vorige keren was ik met een goede (fotografie)vriend naar de stad gegaan, puur om te fotograferen. Maar dat was minimaal 15 jaar geleden. Dit keer bezocht ik Parijs samen met mijn familie om de mooie stad te bezichtigen en quality-time te hebben met mijn gezin. We verbleven een paar dagen in een hotelletje aan de rand van de stad (Clichy). Er waren opvallend veel Nederlanders in Parijs, waarschijnlijk door de mei-vakantie. Op de bekende plekken stikt het natuurlijk van de toeristen. Allemaal voorzien van een camera in allerlei soorten en maten: Hier en daar zag ik een enkeling lopen met een systeemcamera. Nog steeds opvallend veel compactcamera’s, maar natuurlijk ook veel smartphones. Veel digitale reflexcamera’s en ook veel mensen die fotograferen met hun iPad of andere tablet.
Zelf had ik ook mijn digitale reflex meegenomen. Kiekjes maken van de bezienswaardigheden, met of zonder familie. Soms wil je met z’n allen op de foto en vertrouw je een onbekende je camera toe. Al die toeristische plekken zijn al miljoenen malen gefotografeerd. En toch maak ik er zelf ook een foto van. Op mijn vorige bezoeken had ik waarschijnlijk geduldig gewacht op een mooi moment of eindeloos gezocht naar mooi licht. Proberen om een mooie plaat te maken. Met je gezin erbij is het toch anders. Dan maak je snel een kiekje als herinnering voor later, net als die miljoenen andere toeristen. Maar soms heb je geluk en straalt de zon mooi door de Arc heen. Klik.

Op de laatste dag van de beurs (16 april) ben ik naar Professional Imaging in Nieuwegein gegaan. Veel vertoefd in Adobe Theater, waar Photoshop en Lightroom workshops werden gegeven. Daarnaast ook veel mooie dingen gezien. Maar mijn aandacht ging dit keer niet zo zeer naar mooie en nieuwe apparatuur. Mijn aandacht werd meer opgeëist door alle mooie beelden die her en der te zien waren. Mooie beelden, mooie prints. Verschillende ‘boekmakers’ bekeken. En dan krijg je zin om ook je eigen portfolio te updaten. Dit keer misschien in boekvorm. Want ik was onder de indruk van de mooie prints in boeken bij sommige leveranciers. Mooie boeken kosten veel geld. Maar het is onlogisch om duizenden euro’s aan apparatuur te besteden, urenlang hard werken achter je camera en achter je beeldscherm en uiteindelijk te bezuinigen op je prints/boeken. Ik wil een mooi boek van mezelf en voor mezelf (en natuurlijk ook om aan opdrachtgevers te tonen).
Zo inspirerend zo’n beurs. Je hebt meteen zin om nieuwe mooie beelden te maken, waarmee je zo’n boek zou kunnen vullen…