Close Enough


“If your pictures aren’t good enough, you’re not close enough” – Robert Capa
Gisterenavond hebben Jacqueline en ik weer gewandeld. Nu voor de verandering een keer in het Haarlemmermeerse Bos in plaats van een rondje om de Toolenburger Plas. Mooie omgeving met veel fotogenieke plekken. Maar voor een close portret heb je geen mooie omgeving nodig. Met de woorden van Capa in mijn hoofd, probeer ik nog wat dichterbij te komen. Het licht valt mooi op haar gezicht. Ik weet dat ze moe is, maar ook in moeheid zit haar schoonheid. Haar mooie ogen kijken dwars door mijn lens. Ik bewonder haar gezicht en wil nog niet op de ontspanknop drukken. Even genieten van dit moment… Maar dan ben ik bang dat het moment voorbij gaat en druk toch.
Vast niet de mooiste foto die ik van haar heb geschoten. Maar ik zie wel de puurheid in dit beeld. Om die puurheid van haar te behouden, besluit ik er ook weinig mee in de nabewerking te doen. Niet alle imperfecties weg retoucheren tot een onrealistische huid. Zwart/wit-omzetting en een beetje doordrukken en stoppen, net zoals ik het in de analoge doka zou hebben gedaan. Geen perfectie, maar close enough

50 Jaar

Gisteren ben ik 50 jaar geworden! Dat heb ik gevierd met mijn gezin, mijn familie en goede vrienden in een restaurant in Den Haag. Als je 50 bent, kan je er gerust van uit gaan, dat je in de tweede helft van je leven zit. Het leven op aarde is beperkt en ik heb nog zoveel doelen die ik nog wil verwezenlijken. Ik wil mijn gegeven tijd goed besteden aan belangrijke dingen: Mijn fotografie, mijn gezin, mijn familie en mijn dierbare vrienden.
Op Facebook schreef een wijze vriendin eens: “Het mooiste wat je iemand kunt geven is je tijd, want dat stukje tijd krijg je nooit meer terug.”
En daar stond ik dan in het restaurant, met mijn gezin, mijn familie en mijn goede vrienden, die allemaal hun kostbare tijd samen met mij wilden delen om mijn 50e verjaardag te vieren. 
Ik voel me een rijk mens, ik ben een rijk mens! Thnx dat jullie in mijn leven zijn.

Fun, Walk & Talk

Wekelijks een rondje om de Toolenburger Plas wandelen met Jacqueline. Dat is de planning, maar zo nu en dan lukt het niet door onze drukke levens. Gisteren stond ze wel weer voor mijn deur om me op te halen. En ik besloot mijn camera mee te nemen. De avondzon stond al laag aan de hemel toen we van mijn huis vertrokken. Jacqueline vraagt me, waarom ik zo snel loop…
Toen we bij de Plas aankwamen, was de zon net achter de horizon verdwenen. Maar ook al is de zon niet zichtbaar; Er is nog voldoende licht om te fotograferen. ISO 3200… dat wel. Maar met de huidige camera’s is dat ook geen probleem. Het licht is ultra zacht. Rimpeltjes en andere onregelmatigheden in de huid verdwijnen als sneeuw voor de… uh… afwezigheid van de zon.
Kijkend door mijn lens, zie ik moeheid in haar ogen. Het heeft iets melancholisch, wat totaal niet pas bij de buien, waarin we verkeren.
Op de terugweg naar huis is het al donker en weet ik, dat er geen beelden tussen zitten, waar ik tevreden over ben. Maar dat maakt ook niet uit. Weer bijgepraat, lichaamsbeweging en heel veel lol gehad. En beelden die me later aan dit leuke moment kunnen herinneren. Fun, Walk & Talk met Jacqueline.

Effectbal

In de analoge tijd leerde ik spaarzaam om te gaan met mijn clicks. Op kleinbeeld zaten er hoogstens 36 ‘kansen’ op een rol. Bij middenformaat werd dat gereduceerd tot 12 kansen op een mooi beeld. Meestal schoot ik zo’n 2 tot 4 rolletjes per sessie vol. Daar moest het tussen zitten. Film, ontwikkeling, contacten en afdrukken zag ik als noodzakelijke kosten om tot mooie beelden te komen. Hoe meer clicks, des te meer rolletjes en des te meer kosten.
Ik moest bij het bovenstaande aan een verhaal van Seth Godin denken. Hij had het over een bowling-club, waar hij moest betalen per spel en dus eigenlijk per worp.  Met een worp wil je zoveel mogelijk kegels laten vallen en gooi je op de door jou bekende manier: rechtuit door het midden. Maar stel dat je oneindig veel kon oefenen, onbeperkt veel worpen kon doen, zonder dat het veel meer kost. Je zou dan andere dingen kunnen uitproberen, een andere techniek ontwikkelen, die nog meer kegels omver werpt.
We zitten nu in de ‘onbeperkte’ tijd van de fotografie. Digitaal. Ik kan nu ‘oneindig veel en onbeperkt’ schieten in mijn fotografie, zonder dat het me extreem veel meer geld kost. Toch heb ik het gevoel, dat ik die bowlingbal nog steeds te vaak rechtuit door het midden werp. En die gewoonte zit redelijk vastgeroest. Het wordt tijd, dat ik meer met effectballen ga gooien in mijn leven en beseffen dat het helemaal niet erg is, als er eens een bal in de goot belandt.

Analoog

Nurcan @ Rotterdam, January 1998

Ik startte met fotografie in de analoge tijd. Analoog fotograferen is ‘a hard way’ om jezelf fotografie aan te leren. Het kost je vele uren om het traject van opname, zelf film ontwikkelen, contacten, tot het zelf afdrukken (op bariet-papier) eigen te maken. Voor dit beeld heb ik Kodak T-Max (TMX) gebruikt. Een stop gepusht, omdat ik in de garage niet voldoende licht had. Aangepaste ontwikkeling in de T-Max Developer. Daarna een dag afzonderen van de buitenwereld en mezelf opsluiten in de doka voor het maken van een mooie print.
Heel lang heb ik analoog fotograferen vast gehouden. Eind 2004 stapte ik pas over op digitaal en vanaf dat moment heb ik geen enkele keer meer in de doka vertoeft. In het begin was het wel een beetje wennen. Een beeldscherm voor je neus in plaats van een wit vel onder de vergroter. Digitaal heeft vele voordelen ten opzichte van analoog. Er is veel meer mogelijk. De ontwikkeling van (digitale) fotografie gaat nog steeds snel en als professional moet je steeds met de nieuwe technieken meegaan. 
Maar soms kijk ik wel eens achterom, terug naar mijn oude analoge beelden, om te kijken en te voelen hoe het was. Dan voel ik toch een hunkering opkomen, om weer eens op film te schieten. Analoog is ‘the real thing’. Telkens laat ik me toch stoppen, omdat ik weet hoe bewerkelijk het proces is. Ik weet niet of ik ooit weer eens op film ga schieten. Tot die tijd staan mijn analoge camera’s geduldig op me te wachten…

Not Perfect


Photo of Leontine de Hollander; unedited, only BW-conversion

A technically perfect photograph can be the world’s most boring picture  – Andreas Feininger
Na elke shoot heb ik enkele honderden beelden waaruit ik een selectie ga maken. Dat kan gelukkig nu heel snel in Lightroom. De geselecteerde beelden geef ik één of meerdere sterren. En met deze selectie ga ik verder aan het werk.
Soms pluis ik mijn archieven door en vind dan regelmatig beelden, die aanvankelijk niet in mijn selectie zaten, maar die me op één of andere manier intrigeren; Waar mijn blik langer dan die beruchte twee seconden blijft stilstaan. In eerste instantie overgeslagen, omdat ze technisch niet goed waren. Maar nu, een hele tijd later, eisen ze mijn aandacht op.
In de analoge periode maakte ik veel meer mislukte beelden. Soms express, vaak onopzettelijk. Onscherpte, fouten in de doka of andere imperfecties, gaven het beeld vaak een gevoel mee. Mislukte beelden behoorden regelmatig tot de beste van de hele shoot. 
Nu in deze digitale periode willen we alles perfect hebben. Niet omdat het moet, maar omdat het kan… Dankzij de digitale technologie, dankzij Photoshop. Maar ik kom steeds vaker en steeds meer tot het besef, dat het niet perfect hoeft te zijn, net als het leven en net als ik zelf… I love imperfections!

Doelstellingen

Het nieuwe jaar is al enkele dagen begonnen. Het is een beetje laat, maar ik wil alle lezers / kijkers een heel mooi jaar toewensen.
Het is als zelfstandig fotograaf telkens weer een uitdaging om nieuwe doelstellingen te maken.
Een paar kilo afvallen, meer sporten, gezonder eten, op tijd naar bed… Dat zijn wel de standaard doelstellingen. Maar qua fotografie heb ik er ook wel een paar.
Dit jaar heb ik (onder andere) als doelstelling: Vrijwerk maken en samenwerking zoeken met modellen, visagisten en eventueel stylisten. Dit moet aan het einde van het jaar uitmonden in zes (kleur)beelden waar ik persoonlijk tevreden over ben (en geloof me: dat is een opgave). Moeilijkheid zit voor mij vooral in het feit, dat ik in een team met andere creatieven ga werken. Fotografie is voor mij altijd iets geweest tussen fotograaf en model. Maar ik wil dit jaar meer creatieven in het proces betrekken, met elk hun eigen specialisme.
Als werknemer word je meestal beloond als je je doelstellingen haalt. Als ondernemer moet je jezelf verwennen, maar dat gebeurt meestal niet. Noem het zuinigheid of kostenbesparing. Maar als ik mijn doelstellingen haal, koop ik aan het einde van het jaar iets moois voor mijn fotografie. Dat beloof ik mezelf!

IJsselmonde

blog

Afgelopen vrijdag kwam Aad bij me op bezoek. Aad is een hele goede jeugdvriend. De dag dat hij bij ons in de straat kwam wonen, waren zijn ouders aan het werk in het huis en zat hij op de ‘kolenkit’, de grote stenen kist waar de kolen bewaard werden voor de kachel (kolenkit is niet de juiste benaming, maar iedereen in ons buurtje noemde het zo). We raakten aan de praat en al snel werden we beste maatjes. Gouden tijden beleefd in IJsselmonde (Rotterdam- Zuid) met deze gast. Bij vechtpartijtjes stond hij naast mij en ik naast hem. Samen vissen met zijn vader en samen naar Feyenoord met mijn vader. Mooie gesprekken met zijn moeder en lekker eten bij mijn moeder. Dagelijks urenlang buiten spelen. Vrienden door dik en dun.
Maar zoals met veel vriendschappen: door werk, relaties en levensloop verwateren vriendschappen en raak je contacten kwijt. Afgelopen vrijdag hebben we urenlang bijgepraat en als twee oude grijze mannen, mooie herinneringen opgehaald. Ook nam hij deze foto mee. Waarschijnlijk is deze foto genomen door zijn lieve moeder. Ik vind het een hele bijzondere foto, met de kolenkit op de achtergrond. Het brengt veel herinneringen aan vroeger naar boven. Een hele mooie jeugd in IJsselmonde…

Enjoy Life, Enjoy Photography