Analoog

Nurcan @ Rotterdam, January 1998

Ik startte met fotografie in de analoge tijd. Analoog fotograferen is ‘a hard way’ om jezelf fotografie aan te leren. Het kost je vele uren om het traject van opname, zelf film ontwikkelen, contacten, tot het zelf afdrukken (op bariet-papier) eigen te maken. Voor dit beeld heb ik Kodak T-Max (TMX) gebruikt. Een stop gepusht, omdat ik in de garage niet voldoende licht had. Aangepaste ontwikkeling in de T-Max Developer. Daarna een dag afzonderen van de buitenwereld en mezelf opsluiten in de doka voor het maken van een mooie print.
Heel lang heb ik analoog fotograferen vast gehouden. Eind 2004 stapte ik pas over op digitaal en vanaf dat moment heb ik geen enkele keer meer in de doka vertoeft. In het begin was het wel een beetje wennen. Een beeldscherm voor je neus in plaats van een wit vel onder de vergroter. Digitaal heeft vele voordelen ten opzichte van analoog. Er is veel meer mogelijk. De ontwikkeling van (digitale) fotografie gaat nog steeds snel en als professional moet je steeds met de nieuwe technieken meegaan. 
Maar soms kijk ik wel eens achterom, terug naar mijn oude analoge beelden, om te kijken en te voelen hoe het was. Dan voel ik toch een hunkering opkomen, om weer eens op film te schieten. Analoog is ‘the real thing’. Telkens laat ik me toch stoppen, omdat ik weet hoe bewerkelijk het proces is. Ik weet niet of ik ooit weer eens op film ga schieten. Tot die tijd staan mijn analoge camera’s geduldig op me te wachten…

Not Perfect


Photo of Leontine de Hollander; unedited, only BW-conversion

A technically perfect photograph can be the world’s most boring picture  – Andreas Feininger
Na elke shoot heb ik enkele honderden beelden waaruit ik een selectie ga maken. Dat kan gelukkig nu heel snel in Lightroom. De geselecteerde beelden geef ik één of meerdere sterren. En met deze selectie ga ik verder aan het werk.
Soms pluis ik mijn archieven door en vind dan regelmatig beelden, die aanvankelijk niet in mijn selectie zaten, maar die me op één of andere manier intrigeren; Waar mijn blik langer dan die beruchte twee seconden blijft stilstaan. In eerste instantie overgeslagen, omdat ze technisch niet goed waren. Maar nu, een hele tijd later, eisen ze mijn aandacht op.
In de analoge periode maakte ik veel meer mislukte beelden. Soms express, vaak onopzettelijk. Onscherpte, fouten in de doka of andere imperfecties, gaven het beeld vaak een gevoel mee. Mislukte beelden behoorden regelmatig tot de beste van de hele shoot. 
Nu in deze digitale periode willen we alles perfect hebben. Niet omdat het moet, maar omdat het kan… Dankzij de digitale technologie, dankzij Photoshop. Maar ik kom steeds vaker en steeds meer tot het besef, dat het niet perfect hoeft te zijn, net als het leven en net als ik zelf… I love imperfections!

Doelstellingen

Het nieuwe jaar is al enkele dagen begonnen. Het is een beetje laat, maar ik wil alle lezers / kijkers een heel mooi jaar toewensen.
Het is als zelfstandig fotograaf telkens weer een uitdaging om nieuwe doelstellingen te maken.
Een paar kilo afvallen, meer sporten, gezonder eten, op tijd naar bed… Dat zijn wel de standaard doelstellingen. Maar qua fotografie heb ik er ook wel een paar.
Dit jaar heb ik (onder andere) als doelstelling: Vrijwerk maken en samenwerking zoeken met modellen, visagisten en eventueel stylisten. Dit moet aan het einde van het jaar uitmonden in zes (kleur)beelden waar ik persoonlijk tevreden over ben (en geloof me: dat is een opgave). Moeilijkheid zit voor mij vooral in het feit, dat ik in een team met andere creatieven ga werken. Fotografie is voor mij altijd iets geweest tussen fotograaf en model. Maar ik wil dit jaar meer creatieven in het proces betrekken, met elk hun eigen specialisme.
Als werknemer word je meestal beloond als je je doelstellingen haalt. Als ondernemer moet je jezelf verwennen, maar dat gebeurt meestal niet. Noem het zuinigheid of kostenbesparing. Maar als ik mijn doelstellingen haal, koop ik aan het einde van het jaar iets moois voor mijn fotografie. Dat beloof ik mezelf!

IJsselmonde

blog

Afgelopen vrijdag kwam Aad bij me op bezoek. Aad is een hele goede jeugdvriend. De dag dat hij bij ons in de straat kwam wonen, waren zijn ouders aan het werk in het huis en zat hij op de ‘kolenkit’, de grote stenen kist waar de kolen bewaard werden voor de kachel (kolenkit is niet de juiste benaming, maar iedereen in ons buurtje noemde het zo). We raakten aan de praat en al snel werden we beste maatjes. Gouden tijden beleefd in IJsselmonde (Rotterdam- Zuid) met deze gast. Bij vechtpartijtjes stond hij naast mij en ik naast hem. Samen vissen met zijn vader en samen naar Feyenoord met mijn vader. Mooie gesprekken met zijn moeder en lekker eten bij mijn moeder. Dagelijks urenlang buiten spelen. Vrienden door dik en dun.
Maar zoals met veel vriendschappen: door werk, relaties en levensloop verwateren vriendschappen en raak je contacten kwijt. Afgelopen vrijdag hebben we urenlang bijgepraat en als twee oude grijze mannen, mooie herinneringen opgehaald. Ook nam hij deze foto mee. Waarschijnlijk is deze foto genomen door zijn lieve moeder. Ik vind het een hele bijzondere foto, met de kolenkit op de achtergrond. Het brengt veel herinneringen aan vroeger naar boven. Een hele mooie jeugd in IJsselmonde…

Sucker For Beautiful Legs

marit201611

Naast mijn i1 Display Pro had ik vorige week ook een achtergronddoek gekocht. Een vrij druk achtergronddoek… Met scherptediepte en/of met licht moet ik er voor zorgen dat het doek niet te veel aandacht opeist. Dat wilde ik natuurlijk wel snel uitproberen.  Afgelopen vrijdag had ik een test-de-spiksplinter-nieuwe-achtergronddoek-shoot staan met Marit.
“Doe je benen iets wijder.”
Ik hoor het mezelf zeggen in de studio en besef dat dit best raar kan klinken. Maar gelukkig kent Marit me wat langer dan vandaag. Sinds 2007 staat ze regelmatig voor mijn camera. In ‘my-own-creative-time’ vind ik het fijn om met haar te oefenen, experimenteren en grenzen op te zoeken. Het is altijd gezellig, maar er wordt ook serieus en hard gewerkt in de studio. Ze doet haar best om de beelden, die ik in mijn hoofd heb, te realiseren. Met een kritisch oog kijkt ze tussentijds mee op het scherm en samen kijken we dan wat er verbeterd kan worden. Het is elke keer weer fijn om met haar samen te werken. Teamwork.
I’m a sucker for beautiful legs. Ik kijk graag naar mooie vrouwenbenen, maar in mijn persoonlijke fotografie komt dat (te) weinig aan bod. Een goede verklaring heb ik daar niet voor. Tijdens het selecteren en editten zie ik gave beelden voorbij komen. Maar bij dit beeld blijf ik net even wat langer staren. Nice legs… love it!

True Colors

2016-11-15-17-34-13

Mijn colorimeter (i1 Display 2) was al 8 jaar oud. Ik had gelezen dat de filters die in dit apparaat zitten, kunnen verkleuren door ouderdom. En dat ze daardoor niet meer zo nauwkeurig zijn. Tijd dus voor een nieuwe. Gisteren kreeg ik hem binnen: de i1 Display Pro (Display 3). 
Ik twijfelde aan X-rite. De software van de Display 2 werd na mijn aankoop niet lang ondersteund door het bedrijf. Bij Mountain Lion (OSX systeem van Mac) ondersteunde X-rite het apparaat al niet meer, waardoor je werd aangewezen op 3th party software (of je moest het nieuwere model kopen). Even keek ik naar de Spyders van Datacolor, die ook ietsjes aantrekkelijker geprijsd zijn. Maar X-rite is de standaard op kalibratie-gebied. Dus uiteindelijk toch hiervoor gekozen.
De meest uitgebreide kalibratie duurt ongeveer 7 minuten. En dat is snel. Veel sneller dan de oudere versie. Na het kalibreren van mijn iMac merk ik dat het beeldscherm toch een tikje ‘off’ was. Een tikje te ‘cool’. Niet veel, maar wel zichtbaar met een goed oog. Blij dat ik nu weer met een gerust hart mijn beeldscherm weer kan vertrouwen. En ondertussen luister ik naar True Colors van Cyndi Lauper…

Lindbergh

leopl

“This should be the responsibility of photographers today: To free women, and finally everyone, from the terror of youth and perfection” – Peter Lindbergh
Gisteren ben ik samen met Leontine naar de Kunsthal in Rotterdam gegaan om de expositie van Peter Lindbergh te bezoeken. Lindbergh is één van mijn meest favoriete fotografen. De fotograaf wordt door velen bewonderd om zijn mooie werken en door sommige verguisd, omdat hij na enkele decennia nog steeds dezelfde techniek aanhoudt. Maar als ik naar de beelden van Lindbergh kijk, gaat het niet over techniek, maar over de relatie en interactie, die hij met zijn modellen opbouwt. Als fashion-fotograaf etaleert hij alle respect voor zijn modellen. In zijn visie gaat het in de eerste plaats om de vrouw, kleding is bijzaak. En in heel veel van zijn werken worden onregelmatigheden van het model niet weggeshopt. Dat maakt zijn stijl eerlijk en puur.  Natuurlijk zet hij zijn modellen wel in het mooiste licht en werkt hij samen met de beste visagisten en stylisten. Maar zijn fotografische benadering spreekt mij heel erg aan.
Dat hij geliefd is bij zijn modellen, bleek wel bij de opening van de expositie in september. Heel wat van zijn (super)modellen waren aanwezig bij de opening van zijn expositie.
In de Kunsthal zijn heel veel beelden te bewonderen. Vaak levensgroot. Mooie ingelijste printen. Bij elke zaal die ik betrad, had ik een ‘wauw-gevoel’. En het was super gezellig om samen met Leontine (fotografe en model) deze expositie te bezoeken, samen beelden te bekijken en samen over de beelden te praten met onze eigen invalshoek. 
Na de expositie genieten Leontine en ik nog van een lunch in het Kunsthal Café. Even bijkomen van alle indrukken van de mooie, imposante beelden.
De expositie is nog te zien t/m 12 februari 2017. Voor die tijd ga ik er vast en zeker nog eens naar toe.

Never A Dull Moment

Testen met Jacqueline is altijd fun. Gisteren was ze weer in mijn studio. Ik wilde al een tijd daglicht gecombineerd met flitslicht gaan testen. Theoretisch weet ik het allemaal wel, maar het is goed om kennis regelmatig in de praktijk toe te passen.
Voor de shoot, tijdens de shoot en erna hebben we veel gesprekstof. We raken niet uitgepraat. Serieuze verhalen, onzin verhalen. Praten, gek doen en oh ja… ook nog fotograferen.  It is never a dull moment with Jacq. Soms denk ik terug aan het begin, toen we elkaar pas hadden ontmoet. Jacqueline was toen een ‘buurvrouw’, die ik regelmatig tegenkwam wanneer we onze kleine kids naar school brachten. Intussen zijn onze kids opgegroeid en is Jacqueline veel meer dan een vrouw, die ik regelmatig tegenkom. Ze is mijn favoriete ‘oefenmodel’, mijn muze en bovenal, een hele goede vriendin…

Enjoy Life, Enjoy Photography