Leontine

 

Soms komen er mensen in je leven, die veel voor je gaan betekenen. Zijn die ontmoetingen toevallig, werk je er onbewust aan mee, of is het gewoon het lot? Ik vind het heel bijzonder dat Leontine in mijn leven is gestapt. We kunnen urenlang met elkaar praten. En hoe meer ik met haar praat, des te meer ik ontdek, dat onze karakters veel overeenkomsten vertonen. In korte tijd is zij een close vriendin van me geworden. Praten, lachen en elkaar inspireren.
Afgelopen donderdag stond ze weer eens voor mijn camera. Fotograferen met haar is geen werken, maar genieten. En dit gevoel wat ze geeft, herinnert me eraan waarom ik voor dit vak heb gekozen. Na een uurtje zijn we al klaar en hebben we geschoten wat we wilden hebben.
Leontine heeft (heel lief) lunch voor ons beiden meegenomen. En na een intensief uurtje fotograferen en een paar minuten in de keuken, genieten we samen van haar heerlijke zelfgemaakte soep, lekker brood en andere dingen.
Afgelopen donderdag was werkelijk een feestje van binnenkomst tot afscheids-hug. Thnx voor deze mooie dag Leontine!

Natural Beauty

Afgelopen vrijdag stond Marit weer voor mijn camera. Ik had een buitenshoot gepland. Wel een soort studiosetting (zwart doek als achtergrond), maar werken met het aanwezige daglicht. Ik hoopte op zonnige en vooral droge dag, zodat ik fijn in de shaduw kon werken. De dag ervoor was het stralend weer. De dag er na was het stralend weer. Maar op de bewuste ochtend van de shoot was het nat en koud buiten. Dan maar in de studio, met aanwezige daglicht werken. 
Heel even probeerde ik mijn studioflitsers uit. Maar nee… uiteindelijk gaf ik toch voorkeur aan het aanwezige daglicht. Natural daylight voor een natural beauty.

Nieuwe MacBook Pro?

Begin 2012 kocht ik mijn MacBook Pro, een ‘eind 2011’ model. Deze heeft het recentelijk begeven. Het vertoonde al langere tijd videoproblemen (schakelt onverwachts uit, strepen door het beeld). Een bekend probleem met dit model. Er was (tot vorig jaar) een aanvullend reparatie-programma en ik had hem ook terug gebracht. Maar op dat moment deed het apparaat zijn best en kwam het door de stress-test van Apple. Daarna heeft mijn MacBook het nog een tijdje probleemloos gedaan. Dit jaar begonnen de problemen weer. En nu komt het niet verder dan het grijze opstartscherm…
Dit jaar ook gekeken naar een nieuwe MacBook Pro als vervanging van mijn oude, die in een hoekje stof zit op te vangen… maar ik weet het niet. Natuurlijk ziet het nieuwe model er beeldschoon uit, I really love the looks, het eenvoudige OSX systeem en mooie het scherm. De touchbar is een leuke gadget. Vingerafdruk om te ontgrendelen is top.  Maar ik ben een stuk minder tevreden over de toetsen op het toetsenbord, die te weinig ‘travel’ maken. Het typt niet lekker. En ja… de 4 USB-C poorten, of beter gezegd: het ontbreken van andere poorten vind ik echt jammer. Oké, op te lossen met verlengstukjes. Sommigen hebben ook last van het vergrote touchpad, waardoor je je polsen niet meer op het apparaat kan steunen. En uiteraard de prijs… Mijn vorige MacBook kocht ik onder de 2.000,- euro en daar had je een hele mooie 15″ MacBook Pro voor. Maar nu vragen ze 3.299,- euro (2.726,- excl. BTW) voor het model dat ik zou willen. Dat bedrag wil ik best geven aan Apple, maar dan wil ik wel een apparaat, waar ik lekker mee kan werken. Misschien zijn het allemaal zaken die wel gewennen, maar ik weet het echt nog niet of ik tot aanschaf van een nieuwe MacBook Pro over ga. Ondertussen werk ik fijn en probleemloos achter mijn iMac…

Close Enough


“If your pictures aren’t good enough, you’re not close enough” – Robert Capa
Gisterenavond hebben Jacqueline en ik weer gewandeld. Nu voor de verandering een keer in het Haarlemmermeerse Bos in plaats van een rondje om de Toolenburger Plas. Mooie omgeving met veel fotogenieke plekken. Maar voor een close portret heb je geen mooie omgeving nodig. Met de woorden van Capa in mijn hoofd, probeer ik nog wat dichterbij te komen. Het licht valt mooi op haar gezicht. Ik weet dat ze moe is, maar ook in moeheid zit haar schoonheid. Haar mooie ogen kijken dwars door mijn lens. Ik bewonder haar gezicht en wil nog niet op de ontspanknop drukken. Even genieten van dit moment… Maar dan ben ik bang dat het moment voorbij gaat en druk toch.
Vast niet de mooiste foto die ik van haar heb geschoten. Maar ik zie wel de puurheid in dit beeld. Om die puurheid van haar te behouden, besluit ik er ook weinig mee in de nabewerking te doen. Niet alle imperfecties weg retoucheren tot een onrealistische huid. Zwart/wit-omzetting en een beetje doordrukken en stoppen, net zoals ik het in de analoge doka zou hebben gedaan. Geen perfectie, maar close enough

50 Jaar

Gisteren ben ik 50 jaar geworden! Dat heb ik gevierd met mijn gezin, mijn familie en goede vrienden in een restaurant in Den Haag. Als je 50 bent, kan je er gerust van uit gaan, dat je in de tweede helft van je leven zit. Het leven op aarde is beperkt en ik heb nog zoveel doelen die ik nog wil verwezenlijken. Ik wil mijn gegeven tijd goed besteden aan belangrijke dingen: Mijn fotografie, mijn gezin, mijn familie en mijn dierbare vrienden.
Op Facebook schreef een wijze vriendin eens: “Het mooiste wat je iemand kunt geven is je tijd, want dat stukje tijd krijg je nooit meer terug.”
En daar stond ik dan in het restaurant, met mijn gezin, mijn familie en mijn goede vrienden, die allemaal hun kostbare tijd samen met mij wilden delen om mijn 50e verjaardag te vieren. 
Ik voel me een rijk mens, ik ben een rijk mens! Thnx dat jullie in mijn leven zijn.

Fun, Walk & Talk

Wekelijks een rondje om de Toolenburger Plas wandelen met Jacqueline. Dat is de planning, maar zo nu en dan lukt het niet door onze drukke levens. Gisteren stond ze wel weer voor mijn deur om me op te halen. En ik besloot mijn camera mee te nemen. De avondzon stond al laag aan de hemel toen we van mijn huis vertrokken. Jacqueline vraagt me, waarom ik zo snel loop…
Toen we bij de Plas aankwamen, was de zon net achter de horizon verdwenen. Maar ook al is de zon niet zichtbaar; Er is nog voldoende licht om te fotograferen. ISO 3200… dat wel. Maar met de huidige camera’s is dat ook geen probleem. Het licht is ultra zacht. Rimpeltjes en andere onregelmatigheden in de huid verdwijnen als sneeuw voor de… uh… afwezigheid van de zon.
Kijkend door mijn lens, zie ik moeheid in haar ogen. Het heeft iets melancholisch, wat totaal niet pas bij de buien, waarin we verkeren.
Op de terugweg naar huis is het al donker en weet ik, dat er geen beelden tussen zitten, waar ik tevreden over ben. Maar dat maakt ook niet uit. Weer bijgepraat, lichaamsbeweging en heel veel lol gehad. En beelden die me later aan dit leuke moment kunnen herinneren. Fun, Walk & Talk met Jacqueline.

Effectbal

In de analoge tijd leerde ik spaarzaam om te gaan met mijn clicks. Op kleinbeeld zaten er hoogstens 36 ‘kansen’ op een rol. Bij middenformaat werd dat gereduceerd tot 12 kansen op een mooi beeld. Meestal schoot ik zo’n 2 tot 4 rolletjes per sessie vol. Daar moest het tussen zitten. Film, ontwikkeling, contacten en afdrukken zag ik als noodzakelijke kosten om tot mooie beelden te komen. Hoe meer clicks, des te meer rolletjes en des te meer kosten.
Ik moest bij het bovenstaande aan een verhaal van Seth Godin denken. Hij had het over een bowling-club, waar hij moest betalen per spel en dus eigenlijk per worp.  Met een worp wil je zoveel mogelijk kegels laten vallen en gooi je op de door jou bekende manier: rechtuit door het midden. Maar stel dat je oneindig veel kon oefenen, onbeperkt veel worpen kon doen, zonder dat het veel meer kost. Je zou dan andere dingen kunnen uitproberen, een andere techniek ontwikkelen, die nog meer kegels omver werpt.
We zitten nu in de ‘onbeperkte’ tijd van de fotografie. Digitaal. Ik kan nu ‘oneindig veel en onbeperkt’ schieten in mijn fotografie, zonder dat het me extreem veel meer geld kost. Toch heb ik het gevoel, dat ik die bowlingbal nog steeds te vaak rechtuit door het midden werp. En die gewoonte zit redelijk vastgeroest. Het wordt tijd, dat ik meer met effectballen ga gooien in mijn leven en beseffen dat het helemaal niet erg is, als er eens een bal in de goot belandt.

Analoog

Nurcan @ Rotterdam, January 1998

Ik startte met fotografie in de analoge tijd. Analoog fotograferen is ‘a hard way’ om jezelf fotografie aan te leren. Het kost je vele uren om het traject van opname, zelf film ontwikkelen, contacten, tot het zelf afdrukken (op bariet-papier) eigen te maken. Voor dit beeld heb ik Kodak T-Max (TMX) gebruikt. Een stop gepusht, omdat ik in de garage niet voldoende licht had. Aangepaste ontwikkeling in de T-Max Developer. Daarna een dag afzonderen van de buitenwereld en mezelf opsluiten in de doka voor het maken van een mooie print.
Heel lang heb ik analoog fotograferen vast gehouden. Eind 2004 stapte ik pas over op digitaal en vanaf dat moment heb ik geen enkele keer meer in de doka vertoeft. In het begin was het wel een beetje wennen. Een beeldscherm voor je neus in plaats van een wit vel onder de vergroter. Digitaal heeft vele voordelen ten opzichte van analoog. Er is veel meer mogelijk. De ontwikkeling van (digitale) fotografie gaat nog steeds snel en als professional moet je steeds met de nieuwe technieken meegaan. 
Maar soms kijk ik wel eens achterom, terug naar mijn oude analoge beelden, om te kijken en te voelen hoe het was. Dan voel ik toch een hunkering opkomen, om weer eens op film te schieten. Analoog is ‘the real thing’. Telkens laat ik me toch stoppen, omdat ik weet hoe bewerkelijk het proces is. Ik weet niet of ik ooit weer eens op film ga schieten. Tot die tijd staan mijn analoge camera’s geduldig op me te wachten…

Enjoy Life, Enjoy Photography