Vroeger schreef ik Off the Record, een column die ik vervolgens op mijn site plaatste. Maar mijn laatste column heb ik enkele jaren geleden geplaatst. Geen regelmatige bezigheid dus. WordPress (waarop deze blog draait) is in dat opzicht zoveel makkelijker en minstens zo geschikt voor columns. Off the Record is daardoor overbodig geworden. Ik heb de links naar mijn columns verwijderd. Om te zorgen dat ze niet in de vergetelheid raken, zal ik zo nu en dan een oude Off the Record hier op mijn blog plaatsen.
Groene Vingers (mei 2009)
Waarschijnlijk heeft elke creatieveling er wel eens last van: Een moment dat je het niet meer ziet zitten. Dat is het moment dat je al je werk rijp voor de prullenbak vindt. Die ontevredenheid over je eigen werk, zorgt er misschien wel voor dat je jezelf steeds verder ontwikkeld, maar het voelt ellendig aan. Het liefst zou je een ‘shortcut’ willen nemen naar succes: een korte weg naar het maken van mooie beelden.
In mijn jeugd woonde ik in IJsselmonde (Rotterdam-Zuid). In onze buurt woonde een ouder echtpaar, dat dagelijks enkele uurtjes in hun tuin werkte. Het was hun hobby en hun passie. Hun tuin zag er dan ook altijd mooi en verzorgd uit. Jaarlijks kwam de ‘tuincommissie’ langs, die alle tuinen onaangekondigd in de buurt bekeek en waardeerde met een cijfer. Dat ‘paartje op hoek’ naast de speelplaats, haalde steevast altijd hoge scores. Samen met mijn vrienden vonden we dat ‘paartje op de hoek’ lichtelijk gek. De man kwam vaak ziedend op ons af, wanneer onze voetbal per ongeluk in zijn mooie tuin belandde. Met veel moeite kregen we de bal dan uiteindelijk terug.
Als jongen in mijn tienerjaren had ik niets met tuinen. En wanneer ik eens het gras moest maaien of het onkruid moest verwijderen, zag ik dat eerder als een straf dan als een hobby. Een tuin was voor mij om te genieten: luieren, spelen of voor barbecuefeestjes.
Nu woon ik in Hoofddorp met een flinke tuin achter mijn huis. Na de afgelopen winter zag deze er een beetje treurig uit. Vorige maand ben ik regelmatig bezig geweest met de tuin: Mos tussen de voegen weghalen, onkruid verwijderen, gras binnen de perken houden, schuttingen verzorgen en tegels schoonmaken. Voor mij was het niet een klus, maar een proces. Niet alleen omdat ik door mijn onkunde langzaam werkte, maar ook omdat ik het elke keer na een uurtje wel gezien had.
Elke keer zag ik mijn tuin beetje bij beetje opknappen en daar haalde ik voldoening en energie uit om verder te gaan. Op een gegeven moment vond ik het zelfs leuk om in de tuin bezig te zijn. Even dacht ik terug aan het ‘paartje op de hoek’ en voelde mezelf ook lichtelijk gek. Maar ik troostte me met de gedachte, dat ik het geen probleem zou vinden, wanneer er een bal in onze tuin zou belanden. Wanneer ik nu naar buiten kijk, heb ik een uitzicht op een verzorgde tuin; schoon van mos en onkruid. En om eerlijk te zijn ben ik er best trots op.
In deze tijd willen we vaak direct resultaat en het liefst met zo min mogelijk inspanning. Maar de natuur laat zich niet dwingen. Wanneer je een verzorgde tuin wilt hebben, zul je er regelmatig aan moeten werken; tijd, energie en moeite investeren. Maar uiteindelijk kan je dan genieten van een verzorgde tuin. En enkele dagen geleden heb ik dan ook lekker genoten samen met veel vrienden en kennissen met een BBQ in mijn verzorgde tuin.
Met fotografie is het niet anders; Er bestaat geen ‘shortcut’. Die ‘mislukte’ beelden horen bij het proces; een leerproces waarin je jezelf steeds verder ontwikkelt. En door hard werken creëer je mooie beelden. Die mooie beelden zijn een gevolg van een proces, waarin veel tijd, energie en moeite is ingestopt. Maar achteraf kan je dan wel kijken en genieten van je mooie beelden.
Mijn moeder is oud, bijna 90. Haar lichaam is versleten, haar geheugen laat haar steeds vaker in de steek en ook haar levenslust is er grotendeels uit. Soms neem ik mijn camera mee, als ik bij haar op bezoek ga. Enkele klikken, ongeveer een stuk of tien. Daarna vindt ze het niet leuk meer. Tussendoor zoekt ze naar haar borstel. Ze wil een positieve indruk achterlaten…