For I am but mortal and mortals can only die. Een stukje tekst van Marillion, die oneindig veel keren uit mijn boxen klonk toen ik nog op de middelbare school zat. Ik vind het een mooie zin. Niet dat ik zwartgallig naar mijn leven kijk. Totaal niet. Ik sta zeker op dit moment, juist heel positief tegenover het leven. Maar naast ‘Pluk de dag’ bestaat er ook ‘Gedenk te sterven’.
“Begin with the end in mind.” schreef Covey in één van zijn bekendste boeken. Welke dingen zijn echt belangrijk aan het einde van je leven? We maken ons druk om allerlei kleine futiele zaakjes. We besteden veel van onze tijd aan urgente issues, die bij je sterfbed echt niet van belang zijn. Besteed je tijd aan dingen, die wel van belang zijn. Voor mij zijn dat mijn dierbaren (familie en vrienden) en mijn passie, fotografie. Vier jaar geleden heb ik het roer omgegooid door mijn snackbar te verkopen en te kiezen voor mijn fotografie. Mijn leven is sindsdien veel meer in evenwicht. Ik heb tijd voor familie, tijd voor vrienden en tijd voor fotografie. Soms denk ik dat ik oneindig veel tijd heb en voel ik de druk niet meer om dingen te creëren. Gedenk te sterven… ik moet weer snel aan de slag!

“Geloof dat ik hier overbodig ben, als ik naar jouw camera kijk” zei een moeder met een klein compactje in haar handen. We waren toeschouwers bij een voorstelling van onze kinderen op school. Veel mensen denken dat een grote spiegelreflexcamera, die ik in mijn handen had, altijd mooie foto’s als resultaat heeft. Alsof die mooie beelden automatisch uit zo’n camera komen rollen. Van fotografen zou je verwachten, dat ze er meer verstand van hebben. Maar ook die denken vaak, dat ze met een duurdere camera of objectief, betere foto’s kunnen maken. Maar na een aantal teleurstellingen weet je wel beter.
En daar stond ik dan, met mijn 24-70 op zo’n 6 meter afstand. Veel dichterbij kon ik niet komen, omdat het podium omsingeld was door een cordon van kijkende kinderen. Mijn objectief was wijd genoeg om de groepen te fotograferen, maar iets te kort om individuele kinderen te isoleren, met de expressies op hun gezicht. Terwijl mevrouw een groot zoombereik had met haar compactje, van super wijd tot super tele. “Geloof dat ík hier overbodig ben, als ik naar je camera kijk” dacht ik bij mezelf. Ik zag mijn camera juist als een beperking. Maar weet je wat? Als fotograaf leer je met die beperkingen te leven en te werken om er toch iets bijzonders uit te halen. En zo lang je op die ontspanknop blijft drukken, is niemand overbodig. Want een ieder heeft een eigen visie en eigen creativiteit. Creativiteit zit juist in beperkingen. En dat maakt fotografie zo mooi!

Vorig jaar schreef ik hier op mijn blog een stukje over het nieuwe upgrade-beleid van Adobe. Voorheen kon je twee versies overslaan om toch gebruik te maken van de goedkopere upgradeprijs. Dit wilden ze aanvankelijk bij de release van CS6 veranderen. Het zou alleen mogelijk zijn om vanaf CS5 naar CS6 te upgraden. Heel veel creatieven hebben hierover geklaagd. Adobe luistert uiteindelijk toch naar haar klanten: Er komt een CS6 upgrade mogelijkheid voor CS3 en CS4 klanten. Adobe laat zich nog niet geheel duidelijk uit, hoe het upgradebeleid zal worden ingevuld. Maar het is wel mooi om te zien, dat Adobe toch luistert naar alle kritiek op het upgradebeleid wat zij eind vorig jaar aankondigden.

Testen, testen, testen. Van de week had ik mijn objectieven getest op back- / frontfocus. Bij twee van mijn objectieven zat de scherpte niet helemaal lekker en hadden een (kleine) correctie nodig. In de praktijk merk ik hier weinig van, omdat ik zelden met volledig open diafragma schiet. Vooral niet in de studio. Maar het is toch wel fijn als je ook in kritische omstandigheden op je apparatuur kunt vertrouwen. Nieuwere camera’s (van Canon) hebben een functie om dit zelf te corrigeren. Bij sommige bedrijven (fotozaken) kun je het laten doen. En als CPS-lid, kun je dit gratis laten doen door Canon. Maar ik ben (nog) geen CPS-lid en Calumet doet het voor een schappelijke prijs. Dus heb ik vandaag de twee objectieven laten calibreren. Morgen weer testen, testen, testen. Mocht ik daarna onscherpe beelden maken, dan weet ik dat het niet aan mijn camera of objectief ligt, maar aan mezelf.

selfportrait

Ik gebruik het te weinig: mijn 50mm objectief. De laatste tijd zit mijn 24-70 vrijwel constant aan mijn camera vastgekleefd. En als ik deze er af haal is dat meestal om de 100mm er op te schroeven. Maar eigenlijk is de 50mm een bijzondere lens, ook al noemen we het een ‘normaal’ lens. Het komt ongeveer overeen met het gezichtsveld, wat wij met onze ogen ‘normaal’ waarnemen. Ik moet er maar meer mee werken. Telkens ben ik enthousiast over dit objectief. Want naast het feit dat het een scherpere objectief is dan de 24-70, verplicht het je ook om meer en aandachtiger te zoeken naar een beeldcompositie.
Vandaag had ik een korte shoot met Jacqueline in de studio. Verschillende objectieven opgeschroefd. Maar het meest gewerkt met de 50mm. Was weer gezellig. Thnx Jacq!