About

Home »  About

Als klein kind kreeg ik van mijn vader zijn Kodak Retinette, mijn eerste camera. Het lijkt wel een heel klein beetje op een rangefinder-camera, maar in werkelijkheid is het een range-guesser camera. Er is geen mogelijkheid om afstanden te meten. De afstand tot het onderwerp moet je schatten. Ook heeft de camera geen ingebouwde lichtmeter. Maar ik was niet helemaal aangewezen op de sunny-16-rule. Ik kreeg er een eenvoudige, niet accurate, lichtmeter bij. Maar wat was ik blij met mijn iets onscherpe en een beetje onder- of overbelichte foto’s. Het was net of ik iets van de echte wereld in mijn Kodak had gevangen.

Ik heb altijd al een grote adoratie voor vrouwen gehad en van kleins af aan ook iets met beeld. In mijn puberteit verzamelde ik mooie beelden van vrouwen, die ik uit reclamebladen knipte. Deze beelden plakte ik aan de zijkant van mijn kledingkast. Al snel had ik een collage van mooie beelden van mooie vrouwen, die met de tijd groter werd. Een jaloers vriendinnetje zorgde ervoor dat die collage permanent verdween, maar mijn fascinatie voor vrouwen en voor beelden is altijd gebleven. Dat ik later vrouwen ging fotograferen is eigenlijk een hele logische stap geweest. Regelmatig zag ik een vrouw, waarop ik “fotografisch verliefd” werd. Dat betekent niet dat ik haar in mijn privéleven zou willen hebben of iets dergelijks, maar dat ik geïnteresseerd ben in haar voorkomen en dat ik deze wil vastleggen als een “persoonlijk stukje collage”.

Ik wilde fotografie studeren aan de kunstacademie. Op één of andere manier is dat het nooit geworden. Ik studeerde Vormgeving en Communicatie, een hbo-opleiding waar marketing, reclame en PR de boventoon voerden. Helaas werd hier weinig aan fotografie gedaan. Toch vond ik de studie leuk en nuttig, omdat er diverse raakvlakken met fotografie waren. Na mijn opleiding ging ik echter iets heel anders doen en startte ik als ondernemer in mijn eigen snackbar, met een werkweek van 70 tot 80 uur. Dit is een vrij normaal gegeven in de horeca. Mijn schaarse vrije tijd vulde ik in met mijn passie: fotografie. Veel mensen vroegen me waar ik de energie hiervoor vandaan haalde. Maar van fotografie krijg ik juist energie. Het was voor mij een verademing wanneer ik met fotografie bezig was in plaats van patatjes bakken. Ik heb geen spijt van de tijd in de snackbar. Maar het is nooit mijn ambitie geweest om snackbar-ondernemer te worden. En ergens bleef er iets aan me knagen. Fotografie groeide tot een steeds belangrijker element in mijn leven. In december 2007 heb ik mijn snackbar verkocht om me volledig te richten op fotografie. Sindsdien werk ik als fulltime fotograaf, zowel voor particulieren als (grote) bedrijven.

Enjoy Life, Enjoy Photography!